“เพล้ง”
ตะเกียบตกลงบนพื้น
อาหมานรีบก้มเก็บขึ้นมา เช็ดกับแขนเสื้อของตัวเองแล้วส่งให้เขาอีกครั้ง “ไม่เป็นไร ๆ ครั้งนี้ไม่ได้ก็ลองอีกครั้งสิ คุณเพิ่งเริ่มฝึกเอง จะสำเร็จง่าย ๆ ได้ยังไง ต้องลองหลายครั้งหน่อยนะ”
อาหมานกลัวว่าเขาจะยอมแพ้ไปเสียก่อน จึงได้แต่ใจเย็นปลอบท่านชายรัชทายาทผู้นี้
ยังดีที่ท่านชายรัชทายาทมุ่งมั่นกว่าที่นางคิด หลังจากลองอยู่หลายครั้ง จ้าวเย่ก็มีเหงื่อซึมเต็มหน้าผาก ในที่สุดก็จับตะเกียบได้สำเร็จ
“จ้าวเย่ คุณเก่งมากเลย!”
อาหมานจัดเต็มทั้งกำลังใจ แล้วมองค่าตัวเลขบนแถบความคืบหน้าของระบบที่กระโดดขึ้นลงอย่างบ้าคลั่ง
พลางตั้งตารอว่าฟังก์ชันถัดไปที่จะปลดล็อกคืออะไร
เพราะฟังก์ชันบางส่วนยังขาดหายไป ตอนนี้จ้าวเย่ทำได้เพียงจับตะเกียบแบบง่าย ๆ ยังใช้มืออย่างละเอียดประณีตไม่ได้
แต่ถ้าพูดถึงการกินข้าวด้วยตัวเอง ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว
เพียงแต่ท่าทางดูคล้ายเด็กเล็กที่เพิ่งหัดจับตะเกียบ มือข้างหนึ่งกำตะเกียบแน่น แล้วออกแรงปักลงกลางชามข้าว
จ้าวเย่:“……”
อาหมาน:“……”
ทั้งสองเงียบไปชั่วขณะ จ้าวเย่สีหน้าไม่สู้ดีนัก กำลังจะปล่อยมือและยอมแพ้
แต่กลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นบนหลังมือ “คุณเก่งมากเลย ถึงกับปักตะเกียบลงในข้าวได้แล้ว!”
“ลองคีบขึ้นมาเข้าปากดูอีกหน่อยสิ!”
สำหรับจ้าวเย่แล้ว นี่ไม่ต่างจากท่าทางยากระดับสูงเลย
อาหมานตัดสินใจปล่อยให้เขาลองเอง นางเลื่อนซาลาเปาไส้เนื้อสองลูกที่อยู่ข้าง ๆ ไปให้ แล้วคีบผักกินคำหนึ่ง ก่อนจะถือซาลาเปาและยกชามออกไปกินข้างนอก