ที่จริงแล้วอาหมานแค่เกิดอยากกินขึ้นมา เพราะสูซานของจวนไท่จื่ออร่อยจริง ๆ
แต่ดูเหมือนองค์รัชทายาทจะไม่ค่อยชอบกินของหวานนัก บางครั้งเมื่อในวังส่งมา พระองค์ก็ให้คนแบ่งไปให้เหล่าบ่าวรับใช้
เพราะอาหมานเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่คอยรับใช้ใกล้ชิดอยู่ในเรือนขององค์รัชทายาท จึงมักได้ส่วนแบ่งก่อนใคร
บ่าวรับใช้ในเรือนอื่นแทบไม่ค่อยได้กิน ต้องรอให้ถึงเทศกาลหรือวันหยุดถึงจะมีบ้าง อาหมานเคยกินสูซานนั้นแล้ว นมวัวหอมหวานเข้มข้นผสมกับแยมผลไม้ ราดลงบนน้ำแข็งไส
พ่อครัวในวังเก่งมาก พวกเขาทำนมวัวให้มีเนื้อสัมผัสเหมือนชีส เนียนละเอียดและนุ่มละมุน ไม่มีกลิ่นคาวแม้แต่น้อย เหลือไว้เพียงความหอมมันกลมกล่อมของนมวัว
องค์รัชทายาทประสูติจากฮองเฮา ฮองเฮาจึงมักให้คุณนายผู้ดูแลนำของกินมาให้ ไม่ว่าจะเป็นขนมหรือน้ำแกงหวาน ปากของอาหมานที่ติดตามจ้าวเย่มานั้นไม่เคยต้องลำบากเรื่องกินเลย
แต่ก็ต้องติดตามเจ้านายให้ถูกคนด้วย หากติดตามเจ้านายผิดคน อย่าว่าแต่ชีวิตดี ๆ เลย บางคนถูกตีจนตายด้วยไม้กระบองอยู่บ่อยครั้งก็มี
คนรับใช้อย่างพวกเราไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น ที่บ่าวรับใช้ในจวนไท่จื่อมีชีวิตดีกว่าที่อื่นหน่อย ก็เป็นเพราะองค์รัชทายาททรงมีเมตตาเท่านั้น
“อาหมานทำหวานมาก”
แม้แต่ช้อนก็เป็นอาหมานที่เหลาออกมาจากแผ่นไม้ ใช้ได้ก็พอแล้ว เดี๋ยวอาหมานยังต้องออกไปซื้อข้าวของอีกหลายอย่าง เงินที่มีอยู่ไม่พอใช้ ชีวิตช่วงนี้เลยต้องประหยัดกันหน่อย
“คุณลองชิมนี่สิ!”
อาหมานคีบไส้ในหมูตุ๋นใส่ลงในชามของจ้าวเย่ เธอคิดว่าด้วยนิสัยของจ้าวเย่ พอได้กลิ่นนี้เข้าไปคงจะรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง