แท้จริงแล้วนางกำลังสับขิงกับกระเทียมอยู่ แต่พอคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ
แล้วจู่ ๆ ก็เหมือนลูกโป่งที่ลมรั่ว ห่อเหี่ยวลงไปในพริบตา
จ้าวเย่ถามว่า “อาหมาน ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าตอนอยู่จวนไท่จื่อ ต้องรอจนถึงอายุยี่สิบห้าจึงจะได้ออกจากจวน แล้วเจ้าก็จะหาคนดี ๆ สักคนแต่งงานด้วย”
“อาหมานอยากแต่งกับผู้ชายแบบไหนหรือ?”
จ้าวเย่ถามด้วยท่าทีคล้ายไม่ใส่ใจนัก
อาหมานมือสั่น กระแทกมีดสับกระเทียมแรงขึ้นกว่าเดิม ราวกับสิ่งที่อยู่ใต้คมมีดไม่ใช่กระเทียม แต่เป็นผู้ชายสารเลวพวกนั้น
“ต่อให้ต้องอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิต ฉันก็ไม่อยากแต่งงานแล้ว ไม่แต่ง ไม่คลอดลูก จะได้ปลอดภัย”
“คนดีหายาก ใจคนยากแท้หยั่งถึง แยกคนกับผีไม่ออก ชีวิตกับความตายก็ยากจะคาดเดา”
อาหมานถอนหายใจยาว จ้าวเย่เม้มปาก ก่อนก้มหน้าสานตะกร้าไม้ไผ่ในมือต่อ
ตอนนี้ท่าทางยามลงมือทำของเขาคล่องแคล่วขึ้นเรื่อย ๆ
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ใกล้เข้ามาจากนอกประตู แม้จ้าวเย่จะสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวไปแล้ว แต่หูของเขากลับดีมาก
“อาหมาน มีคนมาที่บ้าน”
อาหมานรีบออกไปดู เห็นเด็กน้อยอายุราวเจ็ดแปดขวบคนหนึ่ง
“หนูน้อยมาจากบ้านไหนหรือ จำบ้านผิดหรือเปล่า?”
เด็กน้อยเบิกตากลมดำมองอาหมาน จากนั้นก็วางของในมือลงแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
อาหมานเกาศีรษะ ก่อนเดินเข้าไปเปิดถุงของ ปรากฏว่าข้างในเป็นมันฝรั่งกับฟักทองอ่อนจำนวนหนึ่ง
“นี่ หนูน้อย!”
ตอนอาหมานวิ่งตามออกไป เด็กน้อยก็หายลับไปแล้ว