“เถ้าแก่ ขอเนื้อติดมันครึ่งชั่งค่ะ!”
อาหมานเดินไปที่แผงขายหมู หมูในช่วงเช้าสดใหม่ที่สุด หากรอจนตลาดวายก็ซื้อไม่ได้แล้ว
สุดท้ายอาหมานก็ยังเสียดายเงิน ไม่กล้าซื้อเยอะ อีกอย่างอากาศก็ร้อนขนาดนี้ มีแค่เธอกับจ้าวเย่สองคน เนื้อหมูหนึ่งชั่งกินมื้อเดียวไม่หมดหรอก ครึ่งชั่งกำลังดี
ซื้อหมูเสร็จ อาหมานก็หิ้วอาหารกลับบ้านอย่างมีความสุข
แต่พอเดินมาถึงหน้าประตู หัวใจของอาหมานก็เต้นรัวขึ้นมา
ประตูรั้วที่เธอล็อกไว้ก่อนออกจากบ้าน ไม่รู้ถูกใครทำลายจากด้านนอกตั้งแต่เมื่อไร เดิมทีประตูไม้ก็เปราะบางอยู่แล้ว พอถูกทำลายแบบนี้ก็ใช้การไม่ได้อีก
แม่กุญแจเหล็กตกอยู่โดดเดี่ยวบนพื้น
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
“ไอ้ขาเป๋ ที่แท้ก็เป็นคนขาเป๋นี่เอง!”
“ถุย! พวกขุนนางชั่วที่ถูกเนรเทศมาจากเมืองหลวงอย่างพวกแก ก็เพราะพวกแกนี่แหละ พวกเราถึงใช้ชีวิตดี ๆ ไม่ได้!”
“ตีมัน ตีมันให้ตาย!”
อาหมานรีบพุ่งเข้าไป ถึงได้เห็นว่าลานบ้านถูกรื้อค้นจนเละเทะ ชามก็ถูกทุบ หม้อก็ถูกทุบ แม้แต่ถังไม้ก็ยังไม่เว้น
เสียงดังมาจากห้องของจ้าวเย่ พออาหมานพุ่งเข้าไปก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมเขาอยู่
มีคนกระชากผมเขาแล้วลากไปกับพื้น บางคนพยายามดึงเสื้อผ้าบนตัวเขาออก พวกนั้นสาดน้ำสกปรกใส่จ้าวเย่
พวกมันทั้งเตะทั้งต่อยคนที่ไม่มีแรงแม้แต่จะสู้
“ดูคนสูงส่งนี่สิ เมื่อก่อนอยู่เมืองหลวงได้กินดีอยู่ดี กินเลือดกินเนื้อของชาวบ้านอย่างพวกเรา ตอนนี้ยังสู้หมาจรจัดไม่ได้เลย!”