อาหมานแทบไม่เคยเจอคนดี ๆ ในราชวงศ์นี้ จ้าวเย่นับเป็นคนหนึ่ง ส่วนเจ้าของโรงฆ่าสัตว์กับภรรยาของเขาตอนนี้ก็นับเป็นคนดีอีกสองคน
ฟองว่านเจินรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้น่าสนใจ ปากหวาน ใจบริสุทธิ์ แรงเยอะ แถมทำงานคล่องแคล่ว
“อย่าลืมมื้อเที่ยงล่ะ”
ตู้หงเลี่ยพาฟองว่านเจินเดินออกไป ระหว่างทางเขาได้ยินภรรยาพูดว่า “เด็กสาวคนนั้นมาจากต่างถิ่นสินะ”
ฟังจากสำเนียงแล้ว ฟองว่านเจินไม่ใช่คนเมืองหนิงโจว คนเมืองหนิงโจวพูดสำเนียงหนัก เสียงขึ้นจมูกชัดถ้อยชัดคำไม่ค่อยได้ พูดจารวบรัดจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง บางครั้งอาหมานก็ฟังไม่เข้าใจ ได้แต่เดาเอาคร่าว ๆ
ถ้าพวกเขาพูดภาษาถิ่นเมื่อไร อาหมานก็ฟังไม่รู้เรื่องสักคำ
“ช่วงนี้เมืองหนิงโจวเนรเทศขุนนางผู้กระทำผิดมาชุดหนึ่ง นางคงติดตามขบวนเนรเทศมาด้วย”
“ฉันเห็นว่าเธอไม่ได้ใส่ตรวนที่ข้อเท้า คงไม่ได้ทำความผิดร้ายแรงอะไรหรอก” ฟองว่านเจินพูด
แต่ตู้หงเลี่ยกลับส่ายหน้า “ก็ไม่แน่”
“สาวใช้ที่ติดตามเจ้านายตระกูลใหญ่ที่ถูกเนรเทศมา ไม่ได้ใส่ตรวนข้อเท้ากันหรอก นางคงเป็นสาวใช้ที่ถูกเนรเทศมาด้วยกัน”
ส่วนเป็นคนของตระกูลไหนนั้น……
เมืองหนิงโจวมีเจ้าหน้าที่ส่งนักโทษมาทีละชุดอยู่บ่อย ๆ จากเมืองหนิงโจวไปเมืองหลวงไกลถึงห้าพันลี้
หากไม่ถึงขั้นริบทรัพย์และประหารยกตระกูล การตายระหว่างทางก็ถือเป็นการหลุดพ้นอย่างหนึ่ง
ฟองว่านเจินเศร้าขึ้นมา “เป็นฉันที่ทำให้คุณต้องลำบาก ไม่อย่างนั้นคุณก็คงไม่ต้องซ่อนตัวอยู่ในเมืองหนิงโจว แล้วมาเป็นคนฆ่าสัตว์แบบนี้”