หญิงสาวฆ่าตัวตายด้วยการแขวนคอ ร่างของนางห้อยอยู่บนต้นไหวแก่ที่คอกระง่อนงอทั้งคืน ใบหน้าทั้งใบเขียวคล้ำ รอยเชือกรัดคอปริจนเห็นเนื้อหนังอยู่บ้าง
พวกเขาบอกว่าหญิงคนนี้มีลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวหนึ่งคน
ตอนนี้ศพถูกทิ้งไว้ในหุบเขาแบบนี้ ลูกชายลูกสาวของนางไม่คิดจะมาเก็บศพกันเลยหรือ?
ลูกสาวไม่มาก็พอเข้าใจได้ อย่างไรเสียก็แต่งงานออกไปตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่ลูกชายนี่สิ…
“ช่างเถอะ ฉันเป็นคนใจดี เห็นเรื่องสกปรกโสมมแบบนี้แล้วทนไม่ได้” อาหมานรู้สึกว่าชะตาของผู้หญิงช่างทุกข์ยาก ราวกับชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่งจะมีได้เพียงเท่านี้
นางขุดหลุมไว้ตรงหลังเขา ฝนไม่ตกมานานแล้ว ดินหลังเขาแข็งโป๊ก แถมอาหมานก็ไม่มีเครื่องมือที่ถนัดมือ
มีเพียงจอบหัวสนิมเขรอะเล่มหนึ่ง นางขุดดินอยู่กับที่กว่าหนึ่งชั่วยามกว่าจะได้หลุมหนึ่งหลุม ยังดีที่อาหมานแรงเยอะ
นางวางร่างหญิงคนนั้นพร้อมกับเสื่อฟางผุ ๆ ลงในหลุม แล้วพึมพำกับตัวเองว่า “ธุลีคืนสู่ธุลี ดินคืนสู่ดิน คนตายแล้วอย่างไรก็ต้องฝัง ทิ้งไว้ในหุบเขาแบบนี้มันเรื่องอะไรกัน”
“ถ้าหมาป่าหรือหมาจรจัดมา อย่างน้อยก็จะได้ไม่เหลือศพให้ครบด้วยซ้ำ”
“เธอเป็นผู้หญิง ฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน” อาหมานพูดพลางกลบดินให้นางไปด้วย หวังว่าชาติหน้าขออย่าได้เกิดเป็นผู้หญิงอีกเลย
เมื่อก่อนอาหมานยังเคยคิดว่า ถ้าวันหนึ่งได้ออกจากจวนไท่จื่อ ก็คงหาครอบครัวดี ๆ แล้วแต่งงานด้วย