“มองอะไรอยู่?” จ้าวเย่วางของทั้งหมดไว้ข้างทาง แล้วก้มมองอาหมานที่ยังนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น จ้องเขาตาค้างอย่างเหม่อลอย
เมื่อก่อนเธอก็เป็นแบบนี้ เขาควรขอบคุณตัวเองที่หน้าตาดีอยู่บ้าง
เขาดึงเธอให้ลุกขึ้นจากพื้น ปัดฝุ่นบนเสื้อผ้า แล้วปัดใบไม้ร่วงที่เกาะอยู่บนศีรษะออก บนพื้นยังมีของเล่นชิ้นเล็ก ๆ ที่เธอทำวางอยู่ เป็นของไว้เอาใจเด็ก ๆ ให้มีความสุข
“จ้าวเย่ ทำไมถึงหล่อขนาดนี้นะ!”
อาหมานขยับเข้าไปใกล้ เดินวนรอบตัวเขาหนึ่งรอบ “แม้แต่เส้นผมก็ยังสวยขนาดนี้!”
คงเป็นเพราะในสายตาของคนรัก เขาดีที่สุดเสมอ
จ้าวเย่าส่ายหน้าอย่างจนใจ คว้ามือซุกซนของเธอไว้ ผมที่เรียบร้อยดีอยู่แล้วเดี๋ยวก็ถูกเธอทำให้ยุ่งจนได้ “เห็นว่าหล่อก็มองให้เต็มตาไปเลย ยังไงฉันก็เป็นของเธอทั้งคน”
“เมื่อครู่ป้า ๆ ในหมู่บ้านเอาของป่ามาให้ เธอไปเล่นสักพักเถอะ ฉันไปทำอะไรกิน เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
“อืม อืม ฉันจะแวะไปแก้โปรแกรมด้วย”
ยามว่าง อาหมานมักอยู่ในห้องคอยซ่อมแซมสิ่งต่าง ๆ ค้นหาช่องโหว่ตรงนี้ แก้โปรแกรมตรงนั้น แล้วก็อัปเกรดระบบเป็นครั้งคราว เพื่อให้ผู้เล่นทุกคนได้รับประสบการณ์ที่ไม่แย่จนเกินไป
นอกจากนี้ยังต้องคอยตรวจสอบและอุดช่องโหว่ ดูว่ามีใครฉวยโอกาสจากกฎเกณฑ์จนก่อความวุ่นวายหรือไม่
ถ้ามี อาหมานจะลบคนคนนั้นออกจากเกมอย่างรวดเร็ว ล้างข้อมูลเกมของเขา แล้วส่งกลับไปยังโลกความจริง
ไม่ก็ต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น ไม่ก็ถูกแบนถาวร