อาหมานมัวแต่มองใบหน้าของเขาจนไม่ทันสังเกตแววตา จึงพยักหน้าตอบ “ใช่ ๆ ฉันชอบมากเลย”
“ก่อนหน้านี้ฉันเอาแต่คิดว่า หลังจากจากเธอไปแล้ว ชีวิตที่ยืนยาวของฉันคงไม่มีวันได้เจอเธออีก ฉันก็เลยเศร้ามาก ๆ โดยเฉพาะตอนที่เห็นโลงศพของเธอในพิพิธภัณฑ์”
“พอคิดว่าเธอนอนอยู่ในนั้นเพียงลำพัง ทั้งหนาวทั้งมืด เธอจะกลัวหรือเปล่านะ”
“ไม่กลัวหรอก” เขาถูแก้มอาหมานเบา ๆ “ถ้ารู้ว่าตายแล้วจะได้ไปอยู่ข้างเธอ ฉันคงไม่รอนานขนาดนั้น”
“พูดอะไรน่ะ!” อาหมานร้อนใจ “อย่าพูดแบบนี้สิ”
ตั้งแต่วินาทีที่เขาปรากฏตัวในโลกยุคปัจจุบัน เขาถึงได้เข้าใจว่าความตายไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นจุดเริ่มต้น เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขากับอาหมานได้พบกันอีกครั้ง
ที่นั่นต่างหากคือจุดเริ่มต้นของพวกเขา
“เธอคิดจะฆ่าตัวตายเหรอ”
“อืม เคยคิด แต่ไม่กล้า”
พอได้ยินเขาพูดอย่างนั้น อาหมานก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดใจ
เขาพูดว่า “ฉันกลัวว่าถ้าตายเร็วเกินไป แล้วเธอกลับมาหาฉันอีกจะทำยังไง”
เพราะอย่างนั้นเขาถึงไม่กล้าตายเลย กลัวว่าหากตัวเองตายไปแล้ว อาหมานกลับมาหาแต่ไม่พบเขาจะทำอย่างไร
“เพราะงั้นเธอถึงรออยู่ที่นี่มาตลอดเหรอ”
เขารอแล้วรอเล่า จนถึงวันที่ความตายมาถึง ในที่สุดจึงได้หลุดพ้น
“อาหมาน” จ้าวเย่ทำอะไรไม่ถูก “เมื่อก่อนเธอเคยบอกฉันว่า คนเราต้องมองไปข้างหน้า ถ้าเอาแต่จมอยู่กับเรื่องในอดีต ก็มีแต่จะเพิ่มความทุกข์ให้ตัวเอง”