หลายลูกต่อมา ไม่ว่าเจียงเชอจะตบยังไง ฝั่งตรงข้ามก็เอาแต่ยืนขวางด้วยความได้เปรียบเรื่องความสูง
เพียงแค่เจียงเชอมีความคิดจะกระโดดตบสักนิด สามหนุ่มใหญ่ก็จะจ้องตำแหน่งเขาไม่กะพริบตา แขนทั้งหกเหมือนกำแพงเหล็กขวางเส้นทางการบุกของเขาไว้มิดชิด
และถ้าเจียงเชอเปลี่ยนจากการกระโดดตบเป็นใช้แขนรับบอลข้ามตาข่ายแทน ความดุดันก็ลดลงไปมาก ฝั่งตรงข้ามพวกนั้นพื้นฐานไม่ธรรมดา ลูกบอลแบบนั้นรับได้ง่าย ๆ สบาย ๆ
สกอร์ถูกไล่ตีเสมออย่างรวดเร็ว
24 ต่อ 24 เข้าสู่ช่วงต่อเวลา
หวังข่ายร้อนจนเหงื่อท่วมตัว เสื้อเปียกโชกไปแล้ว หอบหายใจแล้วหันไปทางเจียงเชอ “พี่เชอ นี่จะเอายังไง? แบบนี้ตีไม่ข้ามหรอก พวกมันโคตรจะโกงเลย”
ประธานกีฬาก็สีหน้าสิ้นหวังไม่แพ้กัน “ไอ้สามคนนั่นยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น โคตรจะเหมือนกำแพงเมือง แม้แต่แมลงวันยังบินข้ามไปไม่ได้”
หลินหว่านหว่านที่ยืนอยู่ข้างสนามมองภาพนี้แล้ว ในใจกลับเกิดความสะใจขึ้นมาแผ่ว ๆ
เจียงเชอ แกไม่เก่งนักหรือไง?
ไม่ใช่ไม่สนใจฉันหรอกเหรอ?
ทีนี้โดนสักทีแล้วสิ?
เธอยกแขนกอดอก มุมปากยกยิ้มเย็น ๆ รอดูเจียงเชอจะได้อับอาย
จางหยางยิ่งหยิ่งยโสจนถึงขีดสุด ชี้หน้าตะโกนใส่เจียงเชอ “เจียงเชอ แกไม่เก่งมากนักหรือไง? เก่งจริงก็ทลายกำแพงนี่ให้ทะลุไปสิ!”
“อย่าดิ้นรนเลย รีบยอมแพ้แล้วคุกเข่าขอขมาเสีย บางทีฉันอารมณ์ดี อาจจะสั่งให้พวกมันผ่อนเกมให้แกหน่อยก็ได้”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ——” พวกลูกน้องข้างหลังเขาหัวเราะจนตัวโยน
หวังข่ายโกรธจนตัวสั่น จ้องพวกหนุ่มใหญ่พวกนั้นข้ามตาข่ายด้วยสายตากัดฟัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้จริง ๆ