"อีกเดี๋ยวส่งบอลอย่าให้สูงเกินไป"
เจียงเชอก้มลงไปกระซิบข้างหูหวังข่ายสองสามประโยค "ต่อให้ส่งเบี้ยวก็ไม่เป็นไร ขอแค่ให้เร็วพอ"
หวังข่ายฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก แต่พอเห็นสีหน้านิ่ง ๆ ของเจียงเชอ ความตั้งใจที่เกือบจะมอดไปแล้วกลับมอดขึ้นมาอีกหน่อย
"ได้ ฟังนาย" หวังข่ายกัดฟัน "แพ้ก็แพ้ เอาเป็นว่าเอาตายกับพวกมันก็แล้วกัน!"
เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้ง
บรรยากาศฝั่งห้องหนึ่งแม้จะยังหม่นหมอง แต่รอบนี้ไม่มีใครพูดจาถอดใจอีกแล้ว
ทุกคนอึดอัดใจกันอยู่เงียบ ๆ ต่อให้จะแพ้ ก็ต้องกัดเนื้อพวกนั้นให้ได้สักชิ้น
ห้องเจ็ดเสิร์ฟ
ยังคงเป็นลูกเสิร์ฟตบหนักทุบลงมาเหมือนเดิม มือหนึ่งฟาดลงไป ลูกบอลหมุนอย่างรวดเร็ว พุ่งตรงไปที่มุมตายของเส้นหลัง
"ออก!"
เจียงเชอมองตามวิถีลูกนั้นด้วยสายตาคร่าว ๆ ร่างกายไม่ขยับแม้แต่น้อย คาดเดาผลลัพธ์ได้ทันที
ทุกคนหันไปตามเสียง ลูกบอลก็เฉียดเส้นข้างตกลงไปนอกเขตจริง ๆ
"ปี๊ด——"
กรรมการยกธง ลูกออก
25 ต่อ 25
เสมอกันอีกแล้ว
"ให้ตายสิ วัดดวงกันได้จริง ๆ วะพวกแก!"
จางหยางด่ากราดไปหนึ่งคำ คว้าผ้าขนหนูข้าง ๆ มาโยนลงพื้นอย่างแรง แล้วตวาดใส่พวกตัวใหญ่สามคนที่ยืนอยู่แถวหน้าด้วยความแค้นที่เหล็กดีแต่กลายเป็นตะปู "ไอ้หลงพวกแกสามคน ขยันหน่อยได้มั้ย! อย่าเปิดช่องให้พวกขี้แพ้พวกนี้!"
พวกตัวใหญ่สามคนหน้าก็ไม่ปลื้มเหมือนกัน หลงถุยน้ำลายลงพื้น มองเจียงเชอด้วยสายตาโกรธจัด