เจียงเชอนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านนอกเพื่อรอเธอ ในสมองย้อนกลับไปนึกถึงปฏิกิริยาของซูชิงเหอและคำพูดที่เธอพูดเมื่อครู่
เขาถอนหายใจออกมา ที่จริงเขาสังเกตออกว่าสุดท้ายแล้วซูชิงเหอเป็นฝ่ายยอมอ่อนข้อให้เอง คงเป็นเพราะไม่อยากทำให้เขาหมดอารมณ์อีก
แต่ยังไงเขาก็ยังหวังให้เธอชอบมันจริง ๆ เพราะยังไงก็เป็นเสื้อผ้าที่ซื้อให้เธอ ถ้าใส่แล้วไม่มีความสุขก็สู้ไม่ซื้อเลยยังดี
คิดแบบนี้ เจียงเชอก็ตัดสินใจว่ารอซูชิงเหอออกมาก่อนแล้วค่อยถามเธอ ถ้าเธอไม่ชอบจริง ๆ ก็ไม่ซื้อ
ผ่านไปไม่กี่นาที ประตูห้องลองเสื้อก็ถูกผลักเปิดออกเบา ๆ
ซูชิงเหอเดินออกมา บนตัวเธอสวมชุดเดรสสีขาวนวล
ทรงชุดเรียบง่ายมาก ชายกระโปรงยาวพอดีถึงหัวเข่าพอดี
แก้มของซูชิงเหอแดงเรื่อ มือข้างหนึ่งค่อย ๆ หยิบชายกระโปรงขึ้นมาเบา ๆ อีกมือหนึ่งคลำหาก้าวเดินออกไป
เจียงเชอเห็นเธอออกมา ก็รีบเดินเข้าไปประคองแขนเธอทันที
สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิอันร้อนแรงจากฝ่ามือของเจียงเชอ หัวใจที่ตึงเครียดของซูชิงเหอก็ผ่อนคลายลงทันที เธอยิ้มบาง ๆ แล้วถามเขาว่า "เป็นยังไงบ้าง? สวยไหม?"
เจียงเชอมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอเลือกชุดที่ค่อนข้างยาวมาสวม ชายกระโปรงยาวพอดีที่บดบังต้นขาของเธอไว้
แบบนี้ก็จะไม่เห็นรอยฟกช้ำบนต้นขาของเธอแล้ว
สายตาของเจียงเชอเลื่อนไปที่แขนของเธอ พอเห็นสภาพบนแขนของเธอชัด ๆ รูม่านตาของเขาก็หดตัวลงอย่างรุนแรงในทันใด
รอยฟกช้ำบนแขนของเธอ มากกว่ารอยฟกช้ำบนต้นขาที่เขาเห็นเมื่อคืนซะอีก