อาหลิวได้ยินก็ตอบกลับอย่างนอบน้อม: "ครับ เข้าใจแล้ว"
พอวางสายไป ใบหน้าเจียงเชอก็กลับมาปกติเล็กน้อย
เขาเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า เงยหน้ามองไปทางห้องลองเสื้อ ซูชิงเหอยังไม่ออกมา
ไม่ว่าจะยังไง ซูชิงเหอก็คือคนที่เขารับกลับมา ฉะนั้นในแง่หนึ่ง เธอก็คือคนของเขา
ใครกล้าแตะต้องคนของเขา ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็ต้องชดใช้
เจียงเชอในใจเอาไอ้พวกสารเลวนั่นไปปางตายนับไม่ถ้วนแล้ว แต่ถึงงั้นเขาก็ยังไม่หายแค้น
เขาคนนี้ไม่มีข้อดีอะไร แต่ว่าหวงคนของตัวเองสุดๆ
ดังนั้นในตอนนี้ ในใจของเจียงเชอ ไอ้พวกที่เคยรังแกทรมานซูชิงเหอ ต่างก็โดนเขากำหนดจุดจบอันแสนโหดร้ายไว้คนละแบบแล้ว
ตอนนี้ก็แค่รอผลการสืบของอาหลิวออกมา แล้วเขาจะไปเก็บทีละคน
รออยู่พักใหญ่ ประตูห้องลองเสื้อก็เปิดออก
ซูชิงเหอเปลี่ยนเป็นเสื้อกันหนาวสีชมพูตัวยาว ทั้งตัวถูกห่อหุ้มไว้มิดชิด เหลือเพียงใบหน้าเล็กๆ เท่าฝ่ามือโผล่ออกมา
เธอยืนอยู่ที่หน้าประตู เหมือนกำลังรอให้เจียงเชอมาเดินไปหา สักพักก็ไม่เห็นคนมา จึงกังวลจนเผลอกำนิ้วไปมา
"เจียงเชอ... ฉันเปลี่ยนเสร็จแล้ว"
ได้ยินเสียงเรียกทั้งน่าสงสารของเด็กสาว เจียงเชอก็เพิ่งจะดึงสติกลับมาได้ รีบเดินเข้าไปหาเธอทันที
เขายื่นมือไปช่วยเธอใส่หมวกของเสื้อกันหนาว แล้วก็จัดทรงผมหน้าม้าที่รกยุ่งให้เธอ
เจียงเชอปฏิบัติกับซูชิงเหอโดยไม่มีความเสแสร้ง แม้ว่ามันจะเป็นแค่เสื้อกันหนาวธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง แต่เขาก็ยังหมุนดูรอบตัวอย่างจริงจัง สายตามองสำรวจแล้วก็กล่าวชมอย่างจริงใจ: "ดีมาก ดีมาก สวยดี เหมาะกับเธอมาก"