"ซูชิงเหอ"
เจียงเชอเรียกชื่อเธออย่างจริงจัง น้ำเสียงค่อนข้างหนักแน่น
ซูชิงเหอเงียบลงทันที แล้วใช้สายตาน่าสงสารราวกับถูกทำร้าย "มอง" ไปทางเขา
นี่ทำเอาเจียงเชอโมโหไม่ลงเลยจริง ๆ ผู้หญิงคนนี้จะดื้อรั้นไปไหนกัน?
เห็น ๆ อยู่ว่าสภาพแย่ขนาดนี้แล้ว ยังจะฝืนทนไม่อยากรับน้ำใจจากใคร
เจียงเชอรู้สึกจนปัญญาอยู่ในใจ เขาก้าวเข้าไปนั่งยอง ๆ ตรงหน้าเธอ แล้ววางมือเบา ๆ บนไหล่ของเธอ
"ซูชิงเหอ ฟังฉันพูดนะ"
เสียงของเจียงเชออ่อนโยนลงเล็กน้อย แล้วพูดกับเธออย่างจริงจัง "ที่ฉันซื้อเสื้อผ้าให้เธอ เธอไม่ต้องรู้สึกเป็นภาระหรอก ถือว่าเป็นของขวัญระหว่างเพื่อนก็ได้"
"ถ้าเธอรับไม่ได้จริง ๆ ก็ถือว่าฉันยืมให้ก่อน แล้วค่อยใช้คืนฉันทีหลังก็ได้เมื่อเธอมีเงิน"
เจียงเชอรู้ว่าเธอเขินอาย ก็เลยหาข้ออ้างมาให้
"อีกอย่าง เธอจะใส่เสื้อเชิ้ตของฉันไปตลอดได้ยังไงกัน? แล้วถ้าต้องออกไปข้างนอกล่ะจะทำยังไง? เธอว่าใช่ไหม?"
ซูชิงเหอยังคงก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร ดูจากสีหน้าแล้วเหมือนจะไม่ยอมอ่อนข้อเลยแม้แต่น้อย
เจียงเชอเริ่มใจร้อนขึ้นมา ผู้หญิงคนนี้ทำไมยังไม่ยอมปล่อยวางอีกนะ?
"เธอวางใจรับความช่วยเหลือจากฉันเถอะ สำหรับฉันมันแค่เรื่องเล็กน้อยเอง"
"แถมเธอก็อยู่บ้านฉันด้วย ฉันจะให้เธอแต่งตัวปอน ๆ ไปได้ยังไง เดี๋ยวคนอื่นรู้เข้าเขาจะคิดว่าฉันข่มเหงเธอ" เจียงเชอพยายามโน้มน้าวอีกมุมหนึ่ง
ประโยคนี้ดูจะได้ผล พอพูดจบร่างของซูชิงเหอก็สั่นเทิ้มขึ้นมาทันที
หน้าเล็ก ๆ ของเธอเงยขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล "จริงเหรอ?"
สิ่งที่ซูชิงเหอคิดคือตัวเองไม่มีเสื้อผ้าใส่ไม่เป็นไร แต่เด็ดขาดไม่ให้ทำให้เจียงเชอเดือดร้อน
ถ้าเพราะตัวเองแล้วทำให้เจียงเชอถูกคนอื่นนินทาว่าร้าย เธอจะรู้สึกแย่มาก ๆ
เจียงเชอเห็นซูชิงเหอเริ่มใจอ่อนลง ก็รีบพยักหน้าแรง ๆ เพิ่มพลังการโน้มน้าว "แน่นอนว่าจริงสิ ฉันโกหกเธอเมื่อไหร่?"