“มีอะไรเธอก็พูดกับฉันได้โดยตรงเลย ต่อหน้าฉันไม่ต้องกดดัน ถือว่าฉันเป็นเพื่อนก็ได้ ฉันเป็นคนฟังเธอได้เสมอ”
เด็กโง่คนนี้จนถึงตอนนี้ยังคิดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตัวเองเลย
ซูชิงเหอนั่งอยู่บนม้านั่งยาว ก้มหน้า มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อของตัวเองแน่น ไม่พูดอะไร มีแต่น้ำตาไหล
ทุกคำที่เจียงเชอพูดเป็นเหมือนสายน้ำอุ่นๆ ค่อยๆ ไหลเข้าไปในหัวใจที่เย็นชาของเธอ อบอุ่นมาก จนเธออยากจะพึ่งพิง
แต่... เธอไม่กล้า
เธอกลัวว่าถ้าพูดอะไรผิดไป เจียงเชอจะทิ้งเธอ และตั้งแต่นั้นมาเธอจะสูญเสียความห่วงใยและความอ่อนโยนที่ได้มาไม่ง่ายนี้
หนึ่งเดือนก่อน ตอนที่ออกจากโรงเรียนแล้วต้องเร่ร่อนอยู่บนถนน ซูชิงเหอก็คิดว่า บางทีชาตินี้คงไม่ได้เจอเจียงเชออีกแล้ว
แต่เทพธิดาแห่งโชคชะตาเข้าข้างเธอ ทำให้เธอได้พบเขาอีกครั้งในอีกหนึ่งเดือนต่อมา และยังถูกเขาพากลับบ้านด้วย
คนเราก็เพิ่งจะรู้จักหวงแหนเมื่อต้องเสียมันไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซูชิงเหอที่หวงแหนเขามาตั้งแต่แรก
ในครอบครัวของเธอ พ่อแม่อาจจะยอมให้น้องชายคบหาเพื่อนต่างเพศได้ตั้งแต่อายุยังน้อย แต่จะไม่มีทางยอมให้เธอทำแบบนั้นเด็ดขาด
เพราะก่อนหน้านี้เธอเคยลองหยั่งเชิงถามท่าทีของพ่อแม่มาแล้ว ผลที่ได้กลับกันคือการด่าทอและสบประมาทอย่างไร้ความปรานี
“ฉันบอกเธอนะซูชิงเหอ ถ้าแกกล้าคบผู้ชายตอนเด็กๆ ฉันจะหักแขนแกทั้งสองข้างให้ขาดเลย!”