เพื่อน…
ซูชิงเหอเคี้ยวคำสองคำนี้ในใจอย่างละเอียดถี่ถ้วน ก่อนจะค่อยๆ เผยรอยยิ้มที่จริงใจออกมาช้า ๆ ไม่ใช่รอยยิ้มประจบประแจงอย่างเมื่อก่อนอีกต่อไป
“อื้ม!” เธอพยักหน้าอย่างแรง
เจียงเชอมองเธอยิ้มได้ในที่สุด ความหงุดหงิดในใจก็จางหายไปไม่น้อย
แบบนี้สิถึงจะดูดี สาวงามประจำมหาวิทยาลัยซูต้าที่ยิ้มยามปกติ ยังไงก็สวยกว่าตอนร้องไห้ตั้งเยอะ
เขานั่งเป็นเพื่อนเธออยู่ที่ม้านั่งยาวอีกสักพัก จนกว่าอารมณ์ของซูชิงเหอจะสงบลงอย่างสิ้นเชิง
“ไปกันเถอะ” เจียงเชอลุกขึ้นยืน แล้วจับข้อมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ “เรายังมีที่ต้องไปอีกหนึ่งที่”
ซูชิงเหอวางมือลงในมือใหญ่ของเขาอย่างว่าง่าย ปล่อยให้เขาดึงเธอลุกขึ้น
“เราจะไปไหนกันอีกเหรอ?” เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ถามด้วยความอยากรู้
“ไปซื้อโทรศัพท์ให้เธอไง”
“ไม่ได้ไม่ได้!”
พอได้ยินว่าจะซื้อโทรศัพท์ ซูชิงเหอก็ส่ายหัวเป็นลูกตุ้ม มือที่เกาะแขนเจียงเชอก็กำแน่นขึ้น
“ฉัน...ฉันตามองไม่เห็น จะเอาโทรศัพท์ไปทำไมล่ะ! อย่าเสียเงินเปล่า ๆ เลย...”
เจียงเชอไม่เห็นด้วยกับความคิดนั้น เขาเถียงกลับทันที “ใครบอกว่าไม่มีประโยชน์? ฉันถามเธอนะ ถ้าฉันไม่อยู่บ้าน แล้วเธอเจอเรื่องฉุกเฉินจะทำยังไง? เธอจะติดต่อฉันได้ยังไง?”
ซูชิงเหอถูกถามจนพูดไม่ออก เธออ้าปากแล้วก็หาคำพูดไม่เจอ
“อีกอย่าง โทรศัพท์สมัยนี้มีโหมดคนตาบอด ฉันตั้งค่าให้เรียบร้อย เธออยากฟังเพลงฟังหนังสืออะไรก็ใช้ได้หมด”