เจียงเชอก้าวตามเข้าไป แค่กวาดตามองสองรอบ คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นทันที
ที่นี่มันที่คนอยู่เหรอ?
ห้องเล็กๆ ไม่ถึงสิบตารางเมตร ไม่มีแม้แต่หน้าต่าง เหมือนกล่องโลงศพที่อับทึบไร้ช่องโหว่ ให้ความรู้สึกอึดอัดกดดันไปหมดทุกซอกทุกมุม
เขายื่นมือไปเปิดไฟ หลอดไฟบนหัวสว่างวาบขึ้น พร้อมกับส่งเสียงแปลกๆ "แซ๊วๆ" ออกมา
อาศัยแสงสลัวๆ ของหลอดไฟนั่น เจียงเชอมองเห็นเครื่องเรือนในห้องได้พอประมาณ
เตียงไม้กระดานแผ่นเล็กๆ กว้างไม่ถึงหนึ่งเมตร ดูเหมือนจะเอามาจากบานประตูเก่าๆ ที่ไม่ใช้แล้วมาประกอบกันขึ้น พื้นที่บนเตียงปูด้วยฟูกสีเหลืองจางๆ และหนาเท่ากระดาษบางเฉียบ
พื้นที่ที่เหลือเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้รกรุงรัง
กล่องกระดาษเก่าๆ เก้าอี้ขาแตก เครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าๆ ที่ยังไม่ได้ทิ้ง...
ขยะพวกนั้นล้อมเตียงเล็กๆ ไว้แน่นหนา เหลือเพียงช่องว่างพอให้คนเบี่ยงตัวผ่านไปได้คนเดียว
เจียงเชอมองสิ่งของตรงหน้าเหล่านั้นนิ่งๆ มือทั้งสองข้างที่ห้อยอยู่ข้างตัวกำแน่นเป็นหมัดโดยไม่รู้ตัว
ในทางกลับกัน ซูชิงเหอ ตลอดทางมากลัวว่าเจียงเชอจะเห็นห้องของเธอแล้วจะมีปฏิกิริยาแบบไหน แต่พอพาเจียงเชอเข้ามาจริงๆ แล้ว กลับรู้สึกผ่อนคลายลงไม่น้อย
อืม... เธอเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม แต่แค่รู้สึกว่าเจียงเชอคงไม่รังเกียจเธอแน่ๆ ความตึงเครียดในใจเลยค่อยๆ จางหายไป