พอได้ยินแบบนั้น ซูชิงเหอก็คลานไปหยิบกระเป๋านักเรียนของตัวเองจากมุมเตียงมากอดไว้ในอ้อมอก แล้วเอียงคอคิดทบทวนอย่างละเอียด จนมั่นใจว่าไม่มีอะไรต้องหยิบอีกแล้วจึงส่ายหน้า "ไม่มีแล้วล่ะ"
"ได้ ต่อไปขาดอะไรบอกฉันได้เลย เดี๋ยวฉันซื้อให้"
เจียงเชอพูดพลางยื่นมือไปรับกระเป๋านักเรียนจากอ้อมอกของซูชิงเหอ แล้วสะพายไว้บนไหล่ข้างเดียว
"ไปกันเถอะ พวกซูต้าเฉียงคงใกล้ถึงแล้ว เราเตรียมลงไป 'ต้อนรับ' เขาหน่อยดีกว่า"
มืออีกข้างที่ว่างของเขาจับมือซูชิงเหอไว้อย่างเป็นธรรมชาติ หญิงสาวพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วเดินตามก้าวของเขาออกไปข้างนอก
ทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงปากบันได ประตูใหญ่ของวิลล่าชั้นล่างก็ถูก someone เตะเปิดจากข้างนอกเสียงดังลั่น
ปัง!
ประตูชนเข้ากับกำแพงจนเกิดเสียงดังสนั่น ตามมาด้วยลมเย็นที่พัดพาเกล็ดหิมะโหมกระหน่ำเข้ามาในบ้าน
"ไอ้ตัวแสกห่านไหนกล้ามายุ่งกับคนในบ้านกู? กูว่าแม่งเบื่อหน่ายชีวิตแล้ว!" เสียงตวาดหยาบกร้านดังขึ้น
เห็นได้ชัดว่าในห้องรับแขกชั้นล่างตอนนี้ มีผู้ชายตัวโตราวเจ็ดแปดคนกรูกันเข้ามา
คนที่เดินนำเป็นชายอ้วนวัยกลางคนร่างใหญ่โตกำยำ คอห้อยโซ่ทองเส้นโตเท่านิ้ว หน้าเต็มไปด้วยเนื้อแดงก่ำ ดวงตาสามเหลี่ยมกลับด้านสาดแสงอำมหิต
คนผู้นี้ก็คือซูต้าเฉียง
"เหล่าซู! ในที่สุดแกก็กลับมาแล้ว!"
หวังชุยฮวาที่เดิมหดตัวอยู่มุมโซฟา พอเห็นไม้เท้าหลักมาถึง ความขี้ขลาดที่แสดงต่อหน้าเจียงเชอเมื่อครู่นี้ก็หายไปในพริบตา