"ดูท่าแกคงคิดว่าลูกชายมีเยอะ หมดไปหนึ่งคนก็ไม่น่าเสียดายสินะ"
หวังชุยฮวาฟังเสียงร้องขอความช่วยเหลือของลูกชาย แล้วก็เห็นเท้าที่เจียงเชอยกสูงขึ้นมา ในที่สุดก็เพิ่งจะรู้ว่าเขาจะทำอะไร
นางอยากจะพุ่งเข้าไปขวางเจียงเชยาทันที แต่ก็เห็นได้ชัดว่าไม่ทันแล้ว—
เท้าของเจียงเชอตกลงบนข้อมือที่เพิ่งหักของซูเทียนฉื้ออย่างไม่หนักไม่เบา เขาเหลือตามองหวังชุยฮวาที่โซซัดโซเซพุ่งเข้ามา รอจนนางเกือบจะมาถึงตัวถึงได้กดลงไปหนักๆ และเป็นการกดซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ
"อ๊า——!!!"
ซูเทียนฉื้อส่งเสียงกรีดร้องสุดชีวิต ความเจ็บปวดทำให้ทั้งตัวงอเป็นกุ้ง เส้นเลือดที่หน้าผากโป่งพองขึ้นทีละเส้น น้ำตา น้ำมูก เลือด ปนกันไหลเปื้อนพื้นไปหมด
"อย่า! อย่าเหยียบอีกแล้ว!"
คราวนี้หวังชุยฮวาแตกสลายจริงๆ นางพุ่งเข้ามาจะดึงขากางเกงของเจียงเชอ "ฉันโทร! ฉันโทรเดี๋ยวนี้แหละ! แกอย่าทำร้ายลูกฉันอีกเลย!"
แรงกดที่เท้าของเจียงเชอผ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงท่าทางเหยียบอยู่ เขาพยักหน้าเรียบๆ "โทรเลย เดี๋ยวนี้ เปิดลำโพง"
ซูเทียนฉื้อเจ็บจนตาเหลือก ฟองฟู่ออกมาทางปาก แล้วก็สลบไป
หวังชุยฮวารีบคว้าโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าด้วยความตื่นตระหนก นิ้วสั่นๆ กดโทรหาซูต้าเฉียง
ถ้าช้ากว่านี้อีกวินาทีเดียว กลัวว่าลูกชายคงถูกปีศาจนี่ฆ่าตายจริงๆ