หวังชุยฮวาจ้องมองซูเทียนฉื้อในอ้อมแขนที่ใบหน้าเปื้อนเลือดไปหมดด้วยความตกใจ มือและริมฝีปากสั่นเทาไปหมด พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ตอนนี้ซูเทียนฉื้อสภาพไม่ได้ดีไปกว่าขอทานข้างถนนเลยสักนิด
นี่คือลูกน้อยในดวงใจของนาง ปกติแค่ถลอกหนังนิดหน่อยนางยังต้องปวดใจไปหลายวัน
ตอนนี้ถูกตีจนเป็น สภาพขนาดนี้ นี่มันจะเอาชีวิตนางเลยไหม!
“ใคร? ไอ้เวรตัวไหนกล้าทำ!”
หวังชุยฮวาถลึงตาโต ตะคอกใส่เสียงดังลั่น “กล้าแตะต้องลูกฉัน ฉันจะถลกหนังมันทั้งเป็น!”
ซูเทียนฉื้อตอนนี้เจ็บจนสติฟั่นเฟือน อ้าปากจะพูด แต่ยังไม่ทันได้พูดเป็นคำ ก็สำลักเลือดออกมาสองกระอัก
ยังไม่ทันที่หวังชุยฮวาจะตั้งสติได้ เงาดำๆ ร่างหนึ่งก็มาบดบังแสงเหนือหัวของทั้งคู่
หวังชุยฮวาเงยหน้ามองโดยสัญชาตญาณ ก็เห็นชายหนุ่มรูปหล่อคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า ข้างๆ ยังจูงเด็กสาวที่ดูอ่อนแอคนหนึ่งมาด้วย
นางหรี่ตามองให้ชัด นี่มันคนตาบอดซูชิงเหอที่ถูกไล่ไปนานแล้วนี่นา?
“ไม่ต้องหาแล้ว”
เจียงเชอสีหน้าเฉยเมยมองแม่ลูกคู่นี้ ไม่มีทีท่าอายที่จะยอมรับ “ความชั่ว” ของตัวเองเลย “ฉันทำ”
แล้วก็ฉวยโอกาสที่หวังชุยฮวายังยืนงงอยู่ เขาก็ยกขาถีบซูเทียนฉื้ออย่างแรง—
“อ๊า—!”
ซูเทียนฉื้อร้องลั่น ร่างทั้งร่างเหมือนกระสอบทรายที่ถูกเตะ หลุดจากอ้อมแขนของหวังชุยฮวาโดยสิ้นเชิง กลิ้งตุ๊บๆ เข้าไปกองกับพรมในห้อง
“กลิ้งเข้าไป ไม่ต้องมาขวางทาง”