เจียงเชอไม่สนใจซูเทียนฉื้อ เขายกมือขึ้นปิดหูซูชิงเหอ พาเธอเดินเข้าสวนหน้าของตระกูลซูก่อน
“ไม่ต้องกลัว”
หลังจากจัดให้ซูชิงเหอนั่งเรียบร้อย เขาก็ตีหัวเธอเบา ๆ สองที แล้วผลักเธอเข้าไปในสวนอีกหน่อย จนแน่ใจว่าเธออยู่ห่างจากไอ้ขยะนั่นพอสมควรแล้ว ถึงหันกลับไปเผชิญหน้ากับซูเทียนฉื้ออีกครั้ง
“พูดเสร็จยัง?”
เจียงเชอมองซูเทียนฉื้อ ดวงตาเรียบนิ่งราวกับมองคนตาย
ซูเทียนฉื้อถูกสายตานั้นจ้องจนใจหวนหดวูบหนึ่ง ถึงกับเกิดความคิดอยากถอยหนีชั่วขณะ
แต่ความหยิ่งทะนงในกระดูกทำให้เขากลบความรู้สึกนั้นลงไปได้เร็ว แถมไฟโทสะยังเดือดพล่านขึ้นมาทันที
ไอ้หน้าขาวนี่คิดว่าตัวเองเป็นใคร?
ในเมืองหลิน ใครเห็นเขาเป็นต้องเรียก"คุณชายซู"ทั้งนั้น เว้นแต่พวกยอดคนไม่กี่คนที่แตะต้องไม่ได้
ไอ้หนูนี่มันกล้าเอาสายตาแบบนั้นมามองเขางั้นเหรอ?
“เชี่ย! ไว้หน้ามากไปแล้วไอ้สัส!”
ซูเทียนฉื้อด่าไปพลางถลกแขนเสื้อขึ้น พลางถุยน้ำลายใส่เจียงเชออย่างเหยียดหยาม “ตั้งแต่ตาไอ้บอดนี่กลับมา ก็เป็นคนในตระกูลซูแล้ว ฉันจะทำยังไงก็ได้ทั้งนั้น”
“มีเงินมีทองก็รีบไสหัวไปซะ ไอ้ห้องหวิวนี่คืนนี้ต้องอยู่ปรนนิบัติฉัน อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน!”
พูดจบ ซูเทียนฉื้อก็เตรียมเดินเลี่ยงเจียงเชอ เข้าไปในสวนเพื่อลากตัวซูชิงเหอออกมา
เมื่อก่อนถึงพ่อแม่ที่ตายไปของซูชิงเหอจะปฏิบัติกับเธอไม่ดีนัก แต่อย่างน้อยซูชิงเหอก็เป็นลูกสาวของพวกเขา ซูเทียนฉื้อเกรงใจทั้งคู่ เลยไม่กล้าทำอะไรเธอ ได้แต่เก็บไปคิดฝันลามกอยู่เงียบ ๆ