(บทนี้มีการแก้ไขจากต้นฉบับ รายละเอียดเพิ่มเติมสามารถดูคำพูดของผู้เขียนในบทนี้ก่อนได้~)
นี่หรือคือสิ่งที่เรียกว่าตระกูลใหญ่
นี่หรือคือสิ่งที่เรียกว่าพ่อแม่
เอาลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองมาเป็นสินค้ารอตั้งราคา ตั้งใจปรุงแต่งอย่างดี เพียงเพื่อจะได้ขายราคาดีในอนาคต
ไม่แปลกที่ซูต้าเฉียงกับครอบครัวจะทำเรื่องได้โหดเหี้ยมขนาดนี้ ขนาดพ่อแม่แท้ๆ ของเธอยังปฏิบัติกับเธอแบบนี้ แล้วจะไปหวังอะไรจากซูต้าเฉียงผู้เป็นลุงได้เล่า
คิดว่าคนในตระกูลซูคงไม่เคยเห็นซูชิงเหอเป็นคนในครอบครัวเลย มีแต่เพียงมองว่าเธอเป็นสินค้าที่มีค่ามีราคาเท่านั้นแหละ
"จริงๆ ฉันรู้มาตลอด"
ซูชิงเหอพูดไปน้ำตาก็ไหลพรากๆ ไป ร้องไห้ไปยิ้มไป "พวกเขาไม่เคยรักฉันเลย บนโลกนี้ไม่มีใครรักฉันเลยจริงๆ"
"มีแค่เธอ เจียงเชอ มีแค่เธอ..."
เธอค่อยๆ กำมือเจียงเชอแน่น จากนั้นหันไปสบตาที่เจียงเชอมองมา เงยหน้าสุดเล็กๆ ที่เปียกน้ำตาขึ้น ยิ้มบางๆ ให้เขา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง
"เธอเป็นคนเดียวที่ดีกับฉัน เป็นคนเดียวที่ใส่ใจฉัน"
ซูชิงเหอเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่ เธอผละจากมือของชายหนุ่ม แล้วพุ่งตัวเข้าไปซบในอ้อมอกของเขา แขนทั้งสองกอดเอวเขาแน่น
"ฉันไม่อยากเป็นสินค้า ฉันอยากเป็นคน เป็นคนที่มีชีวิตจริงๆ"
"ฉันมีแค่เธอแล้ว เจียงเชอ พาฉันกลับบ้าน อย่าทิ้งฉันไปนะ ได้ไหม?"
เจียงเชอคิดคำปลอบใจซูชิงเหอไว้มากมายในหัว แต่สาวน้อยในอ้อมอกกรีดร้องร้องไห้หนักมาก เห็นได้ชัดว่าเธอคงฟังอะไรไม่เข้าหูทั้งนั้นตอนนี้
ทำได้แค่ยื่นแขนโอบร่างเธอเบาๆ แล้วกระชับเธอเข้ามาแนบอกอีกหน่อย
พอซูชิงเหอเริ่มสงบลงได้บ้าง เจียงเชอก็ประคองไหล่เธอ ผลักเธอออกมาเล็กน้อย
จากนั้นเขาจ้องตานางอย่างจริงจัง พูดทีละคำทีละคำว่า "ต่อจากนี้จะไม่มีใครกล้ามองเธอเป็นสินค้า"