ตรงหน้าของทั้งสองคือเปียโนสไตน์เวย์เก่าแก่พอสมควรหนึ่งตัว
ตัวเรือนสีดำถึงจะถูกฝุ่นจับเต็มไปหมด แต่ก็ยังไม่อาจกลบความหรูหราที่ติดตัวมาแต่กำเนิดได้
เจียงเชอก้าวขึ้นไปหนึ่งก้าว ยื่นนิ้วเช็ดบนฝาเปียโน ปลายนิ้วถูกย้อมเป็นชั้นฝุ่นหนาทันที
"ไม่คิดว่าซูต้าเฉียงจะไม่ขายเปียโนตัวนี้ทิ้งซะด้วย นี่ทำให้ผมประหลาดใจอยู่เหมือนกัน" เจียงเชอเอ่ยปากบ่นเล่นๆ "ของเป็นล้านๆ วางไว้ให้กินฝุ่นแบบนี้"
คงเป็นเพราะคนในครอบครัวซูต้าเฉียงไม่คิดว่าเปียโนจะมีค่าเท่าไหร่ หรือไม่ก็คิดว่าเอามาไว้เป็นของประดับบ้านก็ดูดี เลยเก็บไว้
ซูชิงเหอไม่พูดอะไร เธอปล่อยมือของเจียงเชอ กะตำแหน่งเปียโนจากความทรงจำ แล้วค่อยๆ คลำไปข้างหน้าสองก้าว
ไม่นานฝ่ามือของเธอก็แตะลงบนคีย์เปียโนเย็นเฉียบ ร่างกายที่แข็งทื่อเล็กน้อยก็ผ่อนคลายลงบ้าง
เจียงเชอมองเธอค่อยๆ ลูบนิ้วไปตามคีย์เปียโน คำถามในใจก็กลั้นไม่อยู่ในที่สุด
"ชิงเหอ มีเรื่องนึงที่ผมสงสัยมานานแล้ว"
เจียงเชอพิงขอบเปียโน หันข้างมองเธอ "เธอบอกว่าพ่อแม่ไม่ดีกับเธอ ครอบครัวเก่าของเธอมีปัญหาเรื่องชื่นชมลูกชายมากกว่าลูกสาวรุนแรงมาก"
นี่คือสิ่งที่เจียงเชอคิดไม่ตกที่สุด
เมื่อเป็นครอบครัวที่รักลูกชายมากกว่า จะรังเกียจลูกสาวเป็นของเสีย แล้วทำไมยังลงทุนมหาศาลเลี้ยงดูเธออีก?
เจียงเชอเป็นคุณชายที่โตมาในแวดวงชนชั้นสูงมาตั้งแต่เด็ก ย่อมรู้ดีว่าเปียโนนี่เป็นหลุมดำไร้ก้นจริงๆ