ซูชิงเหอกอดเจียงเชอไว้แน่นแล้วก็ไม่ยอมปล่อยมืออีกต่อไป
แม้ตอนนี้อารมณ์ของทั้งคู่จะสงบลงแล้ว แต่เธอก็ยังท่าทางเหมือนอยากเอาตัวเองไปติดกับเจียงเชอด้วยกาวตราช่างราวกับไม่รู้จักพอ
สองมือรัดเอวเจียงเชอแน่น ศีรษะซุกอยู่ที่อกเขา เดินก้าวไหนเธอก็แนบตามไปติด ๆ
หญิงสาวผู้สง่างามมั่นใจที่อยู่หน้าเปียโนเมื่อครู่หายไปไหนแล้ว
ตอนนี้ที่ปรากฏต่อหน้าเจียงเชอคือเด็กสาวที่ขาดความมั่นคงทางจิตใจอย่างหนัก กลายเป็นพวงกุญแจรุ่นจิ๋วไปแล้ว
เขาก้มหน้ามองหัวเล็ก ๆ ในอ้อมกอด ยิ้มอย่างจนใจ แล้วยื่นมือลูบหัวเธอเบา ๆ สองที
"เอาล่ะ ถ้าบีบอีกทีฉันคงหายใจไม่ออก เธอจะฆ่าฉันเหรอไง?"
ได้ยินแบบนั้นซูชิงเหอก็ผ่อนแรงลงเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ
เธอแนบใบหน้าแน่นขึ้นอีก พูดเสียงอู้อี้ว่า "ไม่ปล่อย"
"ไม่อยากห่างจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว"
เจียงเชอถึงกับขำไม่ออก ร้องไห้ไม่ลง คนตาบอดตัวน้อยที่เมื่อก่อนโดนจับมือก็หน้าแดงไปทั้งตัวนั่นหายไปไหนแล้ว?
แล้วที่เขาพูดไปเมื่อกี้คือยังยืนยันความสัมพันธ์ไม่ได้ไม่ใช่เหรอ? นี่เล่นไม่แสร้งทำเป็นอะไรเลยสักนิดใช่ไหม?
แต่พูดตามตรง เจียงเชอก็ชอบความรู้สึกที่ถูกใครสักคนพึ่งพาแบบทั้งใจแบบนี้เหมือนกัน
เขากดริมฝีปากแน่น สุดท้ายก็ไม่กล้าผลักเธอออกไป ปล่อยให้พวงกุญแจรูปคนตัวนี้นี่แหละ ค่อย ๆ เดินย่างกรายไปที่ประตูวิลล่า
ตอนเดินผ่านกลางห้องโถง เจียงเชออดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้า ยืนมองรอบ ๆ วิลล่าหลังใหญ่ที่ว่างเปล่า