หลังจากเล่นแก้มของแฟนสาวจนพอใจแล้ว เจียงเชอก็เก็บรอยยิ้มลง สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นเล็กน้อย "หมอบอกว่าเธอต้องนอนโรงพยาบาลเพื่อสังเกตอาการหนึ่งอาทิตย์ อาทิตย์นี้ทุกคืนฉันจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเธอเอง"
ห้องพักผู้ป่วยวีไอพีมีเตียงสำหรับผู้ดูแลโดยเฉพาะ สภาพแวดล้อมก็ถือว่าโอเค ไม่ได้ลำบากอะไร
แต่ใครจะคิด พอซูชิงเหอได้ยินจบ ใบหน้าที่เพิ่งจะยิ้มแย้มอยู่ก็เหี่ยวลงทันที
เธอไม่แม้แต่จะคิด ปฏิเสธทันที "ไม่ได้"
ปฏิเสธได้อย่างเด็ดขาดและรวดเร็ว
"ทำไมล่ะ?" เจียงเชอเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ "ไม่อยากให้ฉันอยู่เป็นเพื่อน?"
"ไม่ใช่อยากหรือไม่อยาก แต่เป็นไปไม่ได้ต่างหาก"
ซูชิงเหอกัดริมฝีปากเล็กน้อย พูดด้วยสีหน้าจริงจัง "วันนี้เธอเป็นเพื่อนฉันจนขาดเรียนไปทั้งวันแล้ว ใกล้จะสอบปลายภาคแล้ว ต่อไปนี้การเรียนของเธอจะขาดอีกไม่ได้เด็ดขาด"
"แล้วอยู่เป็นเพื่อนที่โรงพยาบาลแบบนี้จะพักผ่อนได้ดีขนาดไหน? เช้าต้องตื่นแต่เช้าไปโรงเรียนอีก เหนื่อยเปล่าๆ"
เธอคำนวณในใจ โรงพยาบาลกับโรงเรียนไม่ใกล้กัน ถ้าช่วงเช้าตรู่กับช่วงเย็นรถติด แค่เดินทางก็เสียเวลาไปไม่น้อย
เจียงเชอกำลังอยู่ในช่วงที่ร่างกายต้องการสารอาหารและสมองต้องใช้ความคิด จะให้มาอดหลับอดนอนแบบนี้ได้ยังไง
"ฉันไม่กลัวเหนื่อยหรอก" เจียงเชอยักไหล่ด้วยท่าทีไม่สนใจ "ฉันนอนที่ไหนก็ได้ อย่าลืมสิว่าให้เธออยู่โรงพยาบาลคนเดียวฉันก็ไม่วางใจเหมือนกัน"