แสงไฟสีเหลืองหม่น ทอดเงาของซูชิงเหอให้ยาวเฉียง ทาบลงบนกำแพงสีขาวบริสุทธิ์ ดูเดียวดายเป็นอย่างยิ่ง
หล่อนนั่งนิ่งๆ พิงหัวเตียงไม่ขยับเขยื้อน ดวงตาถูกพันด้วยผ้าก๊อซสีขาวหนา มือทั้งสองข้างวางซ้อนกันบนผ้าห่มตรงหน้า
ในห้องที่ทั้งว่างเปล่าและมืดมิดเช่นนี้ หญิงสาวช่างดูเหมือนลูกแมวตัวหนึ่งที่ถูกคนทอดทิ้งไว้ข้างทาง
เจียงเชอแม้จะแปลกใจที่ซูชิงเหอไม่ร้องไห้หรืออาละวาด แต่เขากลับรู้สึกว่าซูชิงเหอที่เงียบสงบเช่นนี้ ยิ่งทำให้ดูผิดปกติมากขึ้นไปอีก
ยายตัวแสบนี้ไม่รู้ว่าจะคิดอะไรในหัวอีก — คิดถึงเรื่องเศร้าๆ แบบ "เจียงเชอไม่เอาฉันแล้ว" "ฉันเป็นตัวถ่วง" อะไรประมาณนั้นแน่ๆ
พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ เจียงเชอไม่กล้ารอช้า รีบก้าวเท้าเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวบนเตียงได้ยินเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ เข้าใกล้ หูของหล่อนก็ขยับเล็กน้อย
พอเจียงเชอเดินมาถึงตรงหน้า ซูชิงเหอก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้ว เสียงที่อ่อนหวานนุ่มนวลปนไปด้วยความไม่มั่นใจเล็กน้อย
"เจียงเชอ?"
"เป็นฉันเอง"
เจียงเชอเดินมาที่ข้างเตียงแล้วนั่งลง ยื่นมือไปจับมือเล็กๆ ที่วางอยู่บนผ้าห่มของหล่อน
สัมผัสแรกคือความเย็นเฉียบ เห็นได้ชัดว่าเอามือไว้นอกผ้าห่มมานานแล้ว
"ทำไมมือเย็นจัง?"
เจียงเชอขมวดคิ้วเล็กน้อย สอดมือของหล่อนเข้าไปในอุ้งมืออันอบอุ่นของตัวเองเพื่อประคองไว้
สัมผัสได้ถึงกลิ่นที่คุ้นเคยลอยมาปะทะ ซูชิงเหอที่ไหล่ตึงเครียดมาตลอด ตอนนี้ก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงทีละนิด
หล่อนไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ขยับตัวตามทิศทางแขนของเจียงเชอ ทั้งตัวเอนเข้าไปในอ้อมกอดของเขา แล้วยื่นแขนทั้งสองข้างลอยกลางอากาศ ริมฝีปากสีชมพูบูดลงอย่างน้อยใจ