หลิวเจิ้นกั๋วเป็นคนหลักแหลมขนาดไหน พอได้ยินที่เจียงเชอพูด ก็นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเดาเจตนาที่แท้จริงของเด็กนี่ได้ภายในไม่กี่วินาที
"ไอ้หนู รู้จักคิดเอาตัวรอดดีนี่"
เขายิ้มบาง ๆ ไม่ได้ปฏิเสธอะไร แล้วขยับตัวหลบให้ทาง ส่งสัญญาณให้เจียงเชอตามมา
"ไปเถอะ ยังไงฉันก็กำลังจะกลับพอดี ไปด้วยกันเลย"
เจียงเชอเห็นแผนการสำเร็จ ก็อดยิ้มกริ่มไม่ได้ เดินปรี่เข้าไปหาด้วยฝีเท้าที่เร่งขึ้นเป็นสองเท่า
"ลุง คุณเดินคล่องแคล่วว่องไวนะเนี่ย แต่ละก้าวมีแรงส่งสุด ๆ"
สองคนเดินเลียบไปตามทางเดินมุ่งหน้าไปทางลิฟต์
ตอนนี้บริเวณหน้าลิฟต์คนไม่เยอะแล้ว เพราะเลยเวลาเยี่ยมไข้ไปแล้ว ญาติผู้ป่วยส่วนใหญ่กลับกันหมดแล้ว
"เลิกประจบได้แล้ว"
หลิวเจิ้นกั๋วกดปุ่มลิฟต์ลง แล้วหันมามองเจียงเชอแวบหนึ่ง "แฟนตัวน้อยของนายเป็นยังไงบ้าง?"
เจียงเชอเอามือล้วงกระเป๋า พิงผนังอยู่ข้าง ๆ "ผ่าตัดสำเร็จ อาการโดยรวมก็โอเค แต่พึ่งผ่าเสร็จร่างกายยังอ่อนแอ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันคงเพลียมาก"
"อืม ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว"
หลิวเจิ้นกั๋วพยักหน้า สายตาจ้องตัวเลขที่วิ่งขึ้นลงบนจอลิฟต์ พลางถอนหายใจ "คนรุ่นนี้ร่างกายบอบบางเกินไป เป็นอะไรนิดหน่อยก็ต้องเข้าโรงพยาบาล"
"ก็ยังมีคนแก่แข็งแรงอย่างลุงอยู่นี่ไง"
เจียงเชอไม่ได้บอกหลิวเจิ้นกั๋วถึงอาการจริงของซูชิงเหอ แค่ยิ้มแล้วต่อบทไปเรื่อย ๆ