ทิ้งฉันงั้นเหรอ? งั้นก็เก็บดอกไม้ประจำคณะกลับบ้านเป็นภรรยาซะเลย

ตอนที่ 57 ทิ้งเราไปใช่ไหม? ถ้างั้นก็เก็บดอกไม้ประจำโรงเรียนกลับบ้านมาเป็นเมียเลย

6 นาที· 1.4K คำ

จริง ๆ แล้วไม่ต้องรอให้เขาตะโกน แม้แต่ไดล่งกับพวกทั้งสามคนก็เห็นท่าทางข้อมือของเจียงเชอปุ๊บก็ตอบสนองทันทีในเสี้ยววินาที

เพราะบทเรียนจากลูกบอลเมื่อกี้มันเจ็บปวดจนจำฝังใจ ใคร ๆ ก็ต้องตั้งตัวกันไว้ก่อนทั้งนั้น

ทั้งสามคนกลางอากาศหดมือกลับพร้อมกันอย่างเป็นระเบียบ ตาข่ายที่เคยแน่นหนาไร้ช่องโหว่ก็เปิดช่องว่างขนาดใหญ่ขึ้นมาทันที

ถูกใจเจียงเชอพอดี

แววตาเจียงเชอฉายแววเยาะเย้ยเล็กน้อย ต่อให้กับพวกที่คิดแค่ใช้รีเฟล็กซ์ไม่มีสมองแบบนี้เล่นบอลด้วย มันก็ไม่ได้ท้าทายอะไรเลย แค่ทำให้ขำเล่น ๆ ได้เท่านั้น

วินาทีถัดมา ข้อมือที่เดิมหันออกนอกก็หักกลับมาอย่างแรง แขนที่เหวี่ยงเต็มแรงก็ฟาดลงบนลูกบอลอย่างจัง

เป็นการตบหนักที่ง่ายที่สุดและเรียบง่ายที่สุด!

“ปัง!”

ลูกวอลเลย์บอลทะลุช่องว่างที่ทั้งสามคนหดมือออกไปโดยไม่มีอุปสรรคใด ๆ

มันพุ่งออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่ที่หลุดออกจากลำกล้อง พร้อมเสียงลมหวีดหวิว กระแทกลงบนพื้นสนามของห้องเจ็ดอย่างจัง

ความเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดฝันนี้เกิดขึ้นเร็วและเหนือความคาดหมายมาก ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุต่างก็ตั้งตัวไม่ทันทั้งนั้น

ตัวรับอิสระของห้องเจ็ดยังไม่ทันจะแสดงท่าทีรับเลย ลูกบอลก็ตกพื้นไปแล้ว

27 ต่อ 25

จบเกม

“ชนะแล้ว!!! ”

หวังข่ายตื่นเต้นจนถอดเสื้อโยนทิ้งลงพื้นทันที ตะโกนจนหน้าแดงก่ำ

เหล่านักเรียนที่มุงดูอยู่รอบข้างก็แตกตื่น เสียงเชียร์ดังแทบจะพลิกสนามหญ้ากลับด้าน

แต่ยังไม่ทันที่ทุกคนจะฉลองเสร็จ เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป