"แผล่ก——"
หวังข่ายอ่านจบก็ขำตัวเองก่อน เอามือปาดน้ำตาที่ขอบตาจากการหัวเราะ "เจ้าของกระทู้คนนี้เรียนการผลิตสื่อมาหรือเปล่าเนี่ย? ช่างจินตนาการได้ขนาดนี้?"
เจียงเชอพลิกหนังสือไปอีกหน้าหนึ่ง "แบบนี้เขาเรียกว่าคนว่างจัดไง"
เขาจะได้เป็นนกยูงที่ต้องกางหางโชว์ให้ใครดูด้วยล่ะ
โดยเฉพาะให้หลินหว่านหว่านดู
นั่นมันเป็นการดูถูกสายตาตัวเองชัด ๆ
"เฮ้ย ข้างล่างมีคนแย้งแล้วนะ"
หวังข่ายยังคงทำหน้าที่เป็นผู้บรรยายสดต่อไป "เจ้าของคอมเมนต์นี้บอกว่าเขาอยู่ในเหตุการณ์ด้วย หลินหว่านหว่านหน้านิ่วคิ้วขมวดตลอดเลย แถมยังช่วยพูดให้จางหยางอีกต่างหาก"
"ดังนั้นเจียงเชอไม่ได้ไปเพื่อง้อใครทั้งนั้น แค่ทนเห็นจางหยางทำตัวเว่อร์ไม่ได้จริง ๆ"
"คอมเมนต์นี้มีคนกดไลก์เยอะมากเลยนะ"
เจียงเชอตอบ "อืม" เบา ๆ ประโยคนี้ถือว่าพูดถูกไปครึ่งหนึ่ง เพราะที่จริงแล้วจุดประสงค์ของเขาคือการช่วยหาหน้าให้หวังข่ายกับพวก พอลงมือจริงก็โมโหท่าทางของจางหยางเข้าเสียจริง ๆ ถือว่าเป็นความที่ทนเห็นหน้าเว่อร์ ๆ ของมันไม่ได้ก็แล้วกัน
หวังข่ายอ่านคอมเมนต์ถัด ๆ ไปอีกสองสามอัน แต่เจียงเชอไม่ได้ตอบอะไรอีก
พวกนั้นอยากเดายังไงก็เดาไปเถอะ ยังไงก็ไม่มีทางรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่หรอก
ความจริงตอนนี้ในหัวเขามีแต่แผนการสำหรับคืนนี้เต็มไปหมด
รถและคนของอาหลิวน่าจะเตรียมพร้อมแล้ว จดหมายทนายก็น่าจะร่างเสร็จแล้วเหมือนกัน
ตอนนี้ทุกอย่างพร้อมแล้ว เหลือแค่เขาที่เป็นตัวแปรสำคัญสุดท้ายเท่านั้น