(บทนี้มีการแก้ไข โปรดดูหมายเหตุจากผู้แต่ง)
เจียงเชอนอนอยู่บนเตียง คิดถึงเรื่องมากมายที่ต้องทำคืนนี้ แต่ความง่วงก็เข้าครอบงำอย่างรวดเร็ว เขาพลิกตัว ซุกหน้าลงบนหมอนที่นุ่มนุ่ม
ไม่ถึงกี่นาที ลมหายใจของเขาก็ยาวและสม่ำเสมอ เขาหลับไปอย่างเต็มที่
...
ในห้องรับแขกเงียบสนิท
ซูชิงเหอนั่งอยู่บนโซฟา กอดเข่าทั้งสองข้าง เงยหูฟังเสียงสูงขึ้นราวกับกระต่ายน้อยที่ตื่นตัว
จากทางห้องนอนไม่มีเสียงอะไรนานแล้ว
เขาหลับไปหรือยังนะ?
ซูชิงเหอกัดริมฝีปากล่าง เท้าเปล่าเหยียบพื้น ยืนขึ้นอย่างเงียบเชียบ
เธอไม่ใส่รองเท้าแตะ เพราะรองเท้าแตะเดินจะเกิดเสียง และจะปลุกเขาให้ตื่น
เธอยื่นมือทั้งสองออกไป คลำหาในความว่างเปล่า เดินไปทางห้องนอนทีละน้อยตามความทรงจำ
ในไม่ช้าซูชิงเหอก็สัมผัสได้ถึงลูกบิดประตูที่เย็นเฉียบ เธอหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหมุนข้อมือเบา ๆ—
"แคล็ก"
แม้จะระวังมากแล้ว แต่กลอนประตูก็ยังส่งเสียงเบา ๆ จนซูชิงเหอตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว เธอแนบตัวกับบานประตู ไม่กล้าขยับ
ผ่านไปหลายวินาที จนแน่ใจว่าไม่มีเสียงอะไรจากข้างใน เธอจึงโล่งอก แล้วกล้าดันประตูให้เปิดออกเป็นรอยแยก แล้วเบียดตัวเข้าไป
ในห้องนอนตอนนี้ปิดม่านอยู่ แสงสลัวมาก
แต่สำหรับซูชิงเหอแล้ว มันไม่มีความแตกต่างอะไร เพราะโลกของเธอเองก็มืดมิดอยู่แล้ว ขาวหรือดำก็ไม่ต่างกันสำหรับเธอ