(บทนี้มีการแก้ไขครั้งใหญ่)
ซูชิงเหอทั้งตัวสั่นสะเทือน มือที่กอดเอวของเจียงเชออยู่ดีๆ ก็ถอยหนีราวกับโดนไฟดูด เธอหดตัวถอยหลังไปทั้งตัว เกือบกลิ้งตกเตียง
เจียงเชอสายตาไวมือไว รีบยื่นมือไปดึงแขนเธอเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่เธอจะล้มลงไป “วิ่งหนีอะไรล่ะ?”
ตอนนี้ซูชิงเหอไม่มีอารมณ์จะหดตัวอยู่ในอ้อมกอดเขาอีกต่อไป เธอรีบดิ้นรนลุกขึ้นจากเตียง แล้วใช้สองมือปิดหน้าตัวเองที่แดงก่ำราวกับกุ้งต้มสุก อยากจะหาที่มุดลงไปให้พ้นๆ โลก
โดนจับได้ซะแล้ว...
อายแทบตาย
ครู่หนึ่ง ซูชิงเหอดูเหมือนจะรู้ตัวว่าพฤติกรรมของตัวเองช่างเป็นแบบปิดหูปิดตา แล้วก็คลำทางหลบไปอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ผ่านไปสักพักเสียงก็ลอดออกมาอย่างมู่ลี่ “ฉัน... ฉันคิดว่านายยังหลับอยู่...”
“ตอนแรกก็หลับอยู่นะ”
เจียงเชอลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองไปทางสาวน้อยที่นั่งเขินอายอยู่บนโซฟาผ่านประตูที่อยู่ไกลออกไป จู่ๆ ก็คิดจะแกล้งเธอเล่น “แต่เหมือนบางคนจะไม่ค่อยอยู่นิ่งๆ นะ สถานการณ์แบบนี้ฉันจะให้ฉันหลับต่อไปได้ยังไง?”
“ฉันไม่ได้อยู่นิ่งๆ นะ...”
ซูชิงเหอเอ่ยเถียงเสียงเบา เธอรู้ว่าตัวเองไม่เข้าข้าง เลยน้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยมั่นใจนัก “ฉันก็แค่... แค่อยากดูว่าผ้าห่มคลุมดีหรือยัง”
“โอ้? งั้นเหรอ?”
เจียงเชอไม่แกะรอยข้ออ้างงุ่มง่ามของเธอ แค่ค่อยๆ ลุกจากเตียงลงมาอย่างเชื่องช้า แล้วก็เดินก้าวยาวๆ ใส่รองเท้าแตะไปที่ห้องนั่งเล่น
ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองถูกทำให้ใกล้เข้ามาอีกครั้ง ใบหน้าของซูชิงเหอที่เพิ่งจะคลายร้อนไปได้ไม่นาน กลับมาเดือดพล่านอีกครั้ง