เจียงเชอนั่งเหม่อๆ ใช้ตะเกียบเขี่ยข้าวในชามไปมา
เขาถอนหายใจเบาๆ ในใจ ก่อนเงยหน้ามองซูชิงเหอ
หญิงสาวกำลังส่งชิ้นซี่โครงหมูตุ๋นเข้าปาก แก้มป่องๆ ดูเหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยกำลังกินอาหาร น่ารักมาก
หัวใจของเจียงเชอสั่นไหวเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจกลืนเรื่องการแข่งขันกลับลงไปในท้อง
ช่างเถอะ พูดตอนนี้คงเร็วเกินไป
ถ้าสุดท้ายวิ่งไม่ได้สามอันดับแรก แล้วจะไม่อายจนแทบมุดดินเหรอ?
อีกอย่างซูชิงเหอเป็นคนคิดมาก ถ้ารู้ว่าเขาลำบากเพื่อเธอ เธอคงคิดฟุ้งซ่านไปไกล คิดว่าตัวเองเป็นหนี้บุญคุณเขามหาศาล หรือไม่ก็อาจจะกังวลเรื่องสุขภาพเขา จนไม่ยอมไปมหาวิทยาลัยจิงต้าด้วยซ้ำ
ภาพแบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่เจียงเชออยากเห็น ฉะนั้น แทนที่จะพูดแต่ลมๆ แล้งๆ ตอนนี้ ก็ค่อยเอาถ้วยรางวัลวางทึ้งๆ ลงบนโต๊ะทีหลังน่าจะโน้มน้าวใจได้มากกว่า
แถมต่อให้เขาได้สามอันดับแรกจริงๆ ก็แค่ได้สิทธิ์สอบคัดเลือกพิเศษ ยังมีการสอบรอเขาอยู่อีก
เส้นทางนี้มีตัวแปรเยอะ เจียงเชอคิดว่ายังไงก็รอให้ทุกอย่างลงตัวก่อนค่อยบอกซูชิงเหอก็ยังไม่สาย
ตอนนั้นจะพาเธอไปเมืองหลวง ไปทะเลสาบเว่ยหมิง ไปทุกที่ที่เธออยากไป
ถือเป็นเซอร์ไพรส์ให้ซูชิงเหอก็แล้วกัน
"เป็นอะไรไป? กินไม่อิ่มเหรอ?"
ซูชิงเหอสังเกตว่าเจียงเชอวางตะเกียบลง เธอหยุดเคี้ยวอย่างกังวล คิดไปเองว่าเธอกินเร็วเกินไปจนเขาไม่ได้รับประทานอาหาร ตะเกียบลอยค้างกลางอากาศไม่รู้จะวางตรงไหน "ฉันไม่กินแล้ว เธอกินเถอะ..."