หลินหว่านหว่านกับผู้หญิงอีกคนหันมองไปตามนิ้วของสาวผมยาว ก็เห็นเจียงเชอที่นั่งตั้งใจเรียนหนังสืออยู่ไม่ไกลจริง ๆ
สาวผมสั้นเอาแขนพาดอก "เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าที่ฉันพูดไม่ผิด หว่านหว่านดูสิ ตอนนี้เจียงเชอเพื่อจะเอาใจเธอกลับคืนมา แม้แต่ชั่วโมงพละยังตั้งใจเรียนหนังสือขนาดนั้นเลย"
หลินหว่านหว่านเหลือบมองเจียงเชอสองสามทีแบบไม่ค่อยใส่ใจ ที่จริงตั้งแต่ตอนเช้ารู้ว่าเจียงเชอตั้งใจเรียนเพื่อพยายามง้อเธอกลับมา เธอก็เริ่มไม่อยากสนใจเจียงเชออีกต่อไป
เพราะงั้นสำหรับคำพูดของเพื่อนสนิทสองคน หลินหว่านหว่านเลยไม่ได้สานต่อบทสนทนา แค่ดึงมือทั้งสองคนแล้วพูดว่า "เอาล่ะ ๆ เราไปดูพวกผู้ชายเล่นบอลกันเถอะ"
สาวผมยาวกับสาวผมสั้นสบตากัน มองเห็นความสับสนอย่างมากในสายตาของอีกฝ่าย
ตอนนี้หลินหว่านหว่านได้พาสองคนมาถึงสนามบาสเกตบอลแล้ว แต่เพราะสนามบาสกำลังปรับปรุงอยู่ เลยไม่มีใครมาเล่นบอลที่นี่เลย
ส่วนพวกผู้ชายตอนนี้ส่วนใหญ่ไปรวมตัวกันอยู่ข้างสนามวอลเลย์บอล ดูการแข่งระหว่างสองห้อง
หลินหว่านหว่านเห็นจางหยางที่กระโดดไปโดดมาอยู่ในสนามแต่ไกล ก็ขมวดคิ้วทันที ไม่อยากเดินเข้าไปใกล้เท่าไหร่
แต่เธอก็ยังอยากรักความรู้สึกที่ได้เป็นจุดสนใจของคนมากมาย สุดท้ายชั่งน้ำหนักแล้ว ก็เลือกจะเดินไปทางสนามวอลเลย์บอลนั่นแหละ
และในขณะนี้ที่สนามวอลเลย์บอล——
"ปัง" ลูกวอลเลย์บอลลูกหนึ่งพุ่งข้ามตาข่ายมาอย่างรวดเร็ว แล้วร่วงลงไปในเขตแดนของห้องหนึ่งแบบเร็วมาก