(บทนี้ผ่านการแก้ไขปรับปรุงแล้ว)
วุ่นวายมาทั้งคืน พอสองคนกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ก็ปาเข้าไปเกือบสามทุ่มกว่าแล้ว
ก้าวเข้าประตูมา กลิ่นอายอบอุ่นและคุ้นเคยก็โชยเข้าหา
แม้อพาร์ตเมนต์นี้จะไม่หรูหรากว้างขวางเท่าวิลล่าของตระกูลซู แต่มันอบอุ่น
ทุกซอกทุกมุมเต็มไปด้วยร่องรอยของการใช้ชีวิตร่วมกันของสองคน
เจียงเชอเก็บเสื้อกันหนาวที่ซูชิงเหอถอดออกมาแขวนไว้เรียบร้อย แล้วย่อตัวลง จับข้อเท้าเธอใส่รองเท้าแตะให้
"เหนื่อยไหม? หิวไหม? อยากให้ทำอะไรกินเล่นไหม?"
เจียงเชอแก้ผ้าพันคอของตัวเอง เดินเข้าไปในห้องแล้วถามซูชิงเหอ
ซูชิงเหอเดินตามหลังเจียงเชอเงียบ ๆ เหมือนลูกหาง พอได้ยินก็ส่ายหัว "ไม่หิวหรอก แค่..."
เธอเอาแขนเสื้อขึ้นมาดมอย่างไม่ค่อยชอบใจนัก "ตัวเต็มไปด้วยฝุ่น กลิ่นอับด้วย อยากอาบน้ำ"
เมื่อกี้ในห้องเก่าเธอคุ้ยของแล้วไปโดนเปียโนที่เต็มไปด้วยฝุ่นเข้าด้วย ตอนนี้ซูชิงเหอทั้งตัวสกปรกทั้งมีกลิ่น อึดอัดจริง ๆ
ที่สำคัญที่สุดคือ เธออยากอาบน้ำให้ตัวสะอาดหอม
ชำระล้างความทรงจำแย่ ๆ ทั้งหลายให้หมดไป
ให้เหลือเพียงกลิ่นของเจียงเชอ
"ได้สิ อุณหภูมิน้ำปรับไว้แล้ว เจลอาบน้ำกับแชมพูก็อยู่ที่เดิม เอื้อมมือไปก็ถึง"
เจียงเชอพาซูชิงเหอมาที่หน้าห้องน้ำ ยังไม่ลืมกำชับ "เวลาอาบน้ำระวังด้วยนะ พื้นมันลื่น อย่าได้ล้มเชียว"
ซูชิงเหอพยักหน้าอย่างว่าง่าย มือจับกรอบประตู หน้าซื่อ ๆ แดงเรื่อ "รู้แล้ว แต่ว่า...นายห้ามแอบมองนะ"
ยังไงก็ยังไม่ใช่แฟนกันอย่างเป็นทางการ จะให้ลงเอยกันในห้องน้ำกับเจียงเชอแบบเปิดเผยก็ไม่ได้...