เจียงเชอพูดมาถึงตรงนี้อารมณ์มันควบคุมไม่อยู่แล้ว ต่อยเข้ากับราวระเบียงดังปังหนึ่งที เสียงดังสนั่น
เจียงต้าไห่ฟังจบทางโน้นก็สูดลมหายใจเย็นเฮือก เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าซูชิงเหอจะเจอเรื่องราวชะตากรรมโหดร้ายขนาดนี้
คิดดูเถอะ แค่คนปกติได้ยินสิ่งที่พวกสัตว์เดรัจฉานพวกนั้นทำ ก็ยากที่จะไม่เดือดดาลไปด้วยใช่ไหม?
“นี่มันช่างไร้กฎหมายไร้ธรรมจริงๆ! ซูเจิ้นหยวนแต่ก่อนก็เคยดูแลเหล่าญาติพี่น้องพวกนั้นไม่น้อยเลยนะ ทำไมถึงได้ทำเรื่องตัดญาติขาดมิตรแบบนี้ได้ลงคอ?”
เจียงเชอหัวเราะเยาะ “คนเราตายเพราะเงินทอง ในสายตาพวกนั้นน่ะนอกจากเงินแล้วยังมีอะไรอีก?”
“อีกอย่าง ซูเจิ้นหยวนไม่ดีกับซูชิงเหออยู่แล้ว จะตีก็ตี จะด่าก็ด่า ต่อให้พ่อแท้ๆ ของซูชิงเหอก็ยังมีท่าทีแบบนี้กับเธอ แล้วแกจะหวังให้ญาติพี่น้องที่ไร้ยางอายพวกนั้นดีกับเธอได้มากแค่ไหน?”
“เพราะงั้นฉันเลยให้ลิวไปสืบ ฉันจะจัดการพวกไอ้ชั่วตระกูลซูพวกนั้น ไม่ให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว ส่งเข้าไปให้หมด”
“ความทุกข์ทรมานที่ซูชิงเหอได้รับ พวกมันต้องชดใช้เป็นร้อยเท่าพันเท่า”
เจียงต้าไห่ทางโน้นไม่ได้ตอบทันที เขาใช้เวลาอยู่พักหนึ่งในการย่อยข่าวสารพวกนี้ แล้วค่อยๆ ถอนหายใจยาวออกมาทีหนึ่ง
“ลูกเอ๊ย เรื่องนี้แกทำถูกแล้ว”
“เรื่องแบบนี้ถ้าไม่รู้ก็แล้วไป แต่พอเจอเข้าแล้ว ตระกูลเจียงเราจะนั่งดูดายไม่ได้เด็ดขาด ช่วยได้ก็ช่วยเต็มที่”