ซูชิงเหอสีหน้าเศร้าลงเล็กน้อย
เธออยากจะถามจริง ๆ ในไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ความคิดนับพันปะแล่มเข้ามาในหัว ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนก็ทำให้เธอใจสั่นแทบจะหยุดหายใจ
แต่เธอไม่กล้าถาม
เธอกลัวว่าถ้าถามมากไป เจียงเชอจะรำคาญ กลัวจะดูไม่รู้จักกาลเทศะ และยิ่งกลัวว่าจะได้ยินชื่อที่เธอไม่อยากได้ยินที่สุดจากปากของเจียงเชอ
ซูชิงเหอปล่อยมือ ถอยหลังไปครึ่งก้าว แม้จะมองไม่เห็น แต่ก็ยังเงยหน้าขึ้น ทำท่าทางเป็นเด็กดีรู้งานสุด ๆ
"ฉันไม่ถาม"
เธอส่ายหน้า มุมปากยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่ดูฝืนสุดจะฝืน "นั่นเป็นความลับส่วนตัวของนาย ถ้านายอยากบอกฉัน นายก็บอกเองแหละ"
"ถ้านายไม่อยากบอก แล้วฉันปากมากไปถาม มันก็ทำให้รำคาญเปล่า ๆ"
พูดจบ เธอยังเสริมอย่าง"ใจกว้าง"เป็นพิเศษอีกว่า "ขอแค่นายไม่ไล่ฉันไป นายจะโทรหาใครก็ได้ แม้แต่ผู้หญิงคนอื่นก็ได้..."
เจียงเชอมองเธอที่ทำท่าอดทนกลั้นกลืนแบบภรรยาน้อยผู้น่าสงสาร พูดตามตรง ในใจเขารู้สึกอึดอัดไม่น้อย
เขายอมให้ซูชิงเหอจับคอเสื้อเขาแล้วถามหาว่าเขานอกใจไปหาผู้หญิงคนอื่นหรือเปล่า ยังดีกว่ามาเห็นเธอวางตัวต่ำต้อยจนจมดินแบบนี้
เธอควรจะสดใสและภูมิอกภูมิใจขนาดไหน
"ได้ ถ้าเธอรู้จักประมาณขนาดนี้ งั้นฉันก็ไม่พูดละ"
เจียงเชอจงใจพูดตามน้ำเธอ แล้วหันหลังจะเดินไปที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ "พอดีฉันก็ขี้เกียจพูดมาก กลับไปเล่นเกมต่อดีกว่า"
ซูชิงเหอได้ยินแบบนั้น สีหน้าที่ฝืนยิ้มไว้ได้ก็พังครืนลงมาทันที
เธอรีบเอามือไปไขว่คว้าปลอกแขนเจียงเชออย่างวุ่นวาย แต่เพราะมองไม่เห็น ก็เลยจับได้แค่ลม ต้องรีบก้าวไปข้างหน้าอย่างร้อนใจ