เจียงเชอไม่รู้สึกถึงความผิดปกติของซูชิงเหอเลยแม้แต่น้อย ในตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของเขาล้วนพุ่งไปที่เกมอย่างเต็มที่
"ดูสิ...เอ๊ะ ไม่สิ ฟังนะ"
มือข้างหนึ่งเขาจับเมาส์ควบคุมมุมกล้อง อีกมือหนึ่งก็คีย์บอร์ดควบคุมทิศทางตัวละคร เขาควบคุมตัวละครในเกมวิ่งวุ่นไปมาบนลานกว้าง พลางวิ่งพลางบรรยายสดให้ซูชิงเหอฟัง
"ตอนนี้ฉันเป็นหนุ่มกล้ามโตไม่ใส่เสื้อ รอบข้างเต็มไปด้วยคน บ้างเต้น บ้างด่ากัน"
"ได้ยินเสียง 'ตูๆๆ' นั่นไหม? นั่นแหละเสียงคนยิงปืนไร้ทิศทาง"
ซูชิงเหอฟังเสียงปืนที่อึกทึก เสียงฝีเท้า และเสียงพูดแปลก ๆ นานาชนิดที่ดังมาจากหูฟัง แม้ในสมองจะนึกภาพไม่ออกว่าเป็นภาพแบบไหน แต่ก็รู้สึกแปลกใหม่สุด ๆ
ภายใต้การนำของเจียงเชอ เธอกำลังก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน
"เราจะโดดร่มแล้วนะ"
สีหน้าเจียงเชอจริงจังขึ้นมา เขานั่งตัวตรง จ้องจออย่างเต็มสมาธิ
"ครั้งนี้เราโดดจุดดวลปืนอย่างเมืองพีเลยนะ รอฟังได้เลย ฟังสามีกระจายศัตรูให้ดู"
"หะ...หา?"
ดวงตาซูชิงเหอเบิกกว้างขึ้นมาทันที ปากเล็ก ๆ เผยอเล็กน้อย ใบหน้าน้อยเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
คำว่า "สามี" ที่เจียงเชอหลุดปากออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้ซูชิงเหองงไปเลยทีเดียว
ใบหน้าของเธอแดงฉานขึ้นมาทันที ราวกับมะเขือเทศสุกงอม ร่างกายทั้งร่างแข็งค้างอยู่บนเก้าอี้ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
เจียงเชอเองที่พูดเสร็จก็ชะงักไปเหมือนกัน แต่ไม่นานก็ตั้งสติได้ ด้วยความหน้าด้านเป็นทุนเดิมเขาก็ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วบรรยายเกมต่อ