พอได้ยินชื่อนั้น ฟันของซูชิงเหอกัดกันดังกรอด ๆ "แล้วถ้าเธอกลับมาตามตื๊อเธออีกจะทำยังไง? แล้วถ้าเธอฉวยโอกาสตอนฉันไม่อยู่แย่งเธอไปล่ะ?"
"อีกอย่าง นอกเหนือจากหลินหว่านหว่านแล้ว ในโรงเรียนมีผู้หญิงตั้งเยอะแยะ ถ้าจู่ ๆ มีผู้หญิงคนอื่นโผล่มาอีกจะทำยังไง?"
"ฉันอยู่บ้านมองไม่เห็นจับต้องไม่ได้ ถ้าเธอถูกคนอื่นแย่งไป ฉันจะร้องไห้ยังไม่มีที่ให้ร้อง ฉันจะทำยังไงได้?"
ความไม่มั่นคงขั้นรุนแรงแบบนี้ ทำให้ทั้งตัวเธอสั่นเทาไม่หยุดโดยไม่รู้ตัว
ไม่มีใครรู้ว่าวันนี้ตอนที่เธออยู่บ้านคนเดียว จิตใจเธอตื่นตระหนกขนาดไหน
หัวใจของเธอราวกับถูกคนโยนลงไปทอดบนกระทะน้ำมันที่ร้อนจัด
ทุกวินาทีเธออดคิดไม่ได้ว่าเจียงเชอกำลังทำอะไรอยู่ มองผู้หญิงคนอื่นอยู่หรือเปล่า ถูกหลินหว่านหว่านผู้หญิงเลวนั่นก่อกวนหรือเปล่า...
ความรู้สึกแบบนี้ทรมานมาก เธอจะไม่ยอมให้ความเจ็บปวดแบบนี้พันรอบตัวเธอต่อไปอีกเด็ดขาด
เจียงเชอก็จนใจเหมือนกัน เดิมทีเขาเตรียมเหตุผลใหญ่โตไว้ตั้งกอง แต่พอถึงปากกลับต้องกลืนลงคอไป
เพราะในใจเขารู้ชัดเจนว่าสภาพจิตใจของซูชิงเหอตอนนี้ค่อนข้างจะผิดปกติ
และการจะไปพูดเหตุผลกับ"คนไข้"ที่ขาดความมั่นคงขั้นสุดแบบนี้ เห็นได้ชัดว่ามันใช้ไม่ได้ผล
ตรรกะของซูชิงเหอตอนนี้ง่ายมาก: ฉันไม่จับตาดูเธอ ฉันก็รู้สึกว่าเธอจะหนี จะไม่เอาฉัน จะทิ้งฉัน