(บทนี้ผ่านการแก้ไขมาแล้ว)
ซูชิงเหอบิดตัวไปมาอยากจะเข้ามากอดแขนเขา "อาฉี... ขอแค่ไม่ต้องกั้นเขตกั้นแดนได้ไหม? ฉันกลัวผี อยู่คนเดียวจะกลัว..."
หญิงสาวน้อยเอ่ยปากว้าเหว่ด้วยความน้อยใจ พลางพูดไปพลางยกร่างขึ้นมา ดูเหมือนจะอยากใช้แรงดึงหมอนในมือเจียงเชอออกไปให้ได้
เจียงเชอตอนนี้จนใจกับเธอจริง ๆ ทั้งยังกลัวว่าจะทะเลาะกันต่อไปแล้วทำให้ซูชิงเหอบาดเจ็บได้ จึงยอมปล่อยหมอนในมือ
ซูชิงเหอเสียหลักถอยหลังไปเล็กน้อยตามแรงส่ง พอทรงตัวได้ เธอก็โยนหมอนทิ้งไปทันที จากนั้นก็ยื่นมือออกมาอีกครั้ง ดูเหมือนจะอยากเข้ามาซบกับเจียงเชอ
เจียงเชอไม่กล้าที่จะสัมผัสตัวซูชิงเหอแน่นอน จึงรีบคว้ามือเล็ก ๆ ของซูชิงเหอไว้ข้างหนึ่ง "ซูชิงเหอ"
"ว่าไงจ๊ะ?"
ซูชิงเหอไม่กลัวเขาแม้แต่น้อย มือข้างหนึ่งถูกเจียงเชอจับไว้ ก็เปลี่ยนไปใช้มืออีกข้างก่อกวนต่อ
เดี๋ยวก็จะมาลูบผมของเขา เดี๋ยวก็จะมาดึงเสื้อผ้าของเขา
ความรู้สึกไร้หนทางอย่างสุดซึ้งแล่นเข้ามาในใจของเจียงเชอ
สติบอกเขาว่า ถ้าตอนนี้ทำอะไรที่ไม่ควรทำจริง ๆ งั้นเขาก็ไม่ต่างจากสัตว์เดรัจฉานเลย
"ซูชิงเหอ อย่าซน"
เจียงเชอกัดฟัน ใช้แรงดึงมือเธอออกจากเสื้อของตัวเอง แล้วก็รีบคว้าผ้าห่มที่อยู่ข้าง ๆ มาห่อตัวเธอให้มิดชิด