[จัดการเรียบร้อย คุณป้าหูบอกว่าพรุ่งนี้เช้าแปดโมง ให้พาชิงเหอไปหาที่แผนกจักษุโดยตรง ทำการตรวจร่างกายอย่างละเอียดก่อน ถ้าตัวชี้วัดไม่มีปัญหา ตอนบ่ายก็จัดคิวผ่าได้เลย]
[จำไว้ว่าต้องงดอาหารและน้ำนะ อย่าให้เธอกินข้าวเช้าเด็ดขาด]
มองดูข้อความสองบรรทัดนี้ เจียงเชอที่ใจแขวนลอยอยู่ตลอดเวลาก็พลอยได้วางใจลงสู่ท้องในที่สุด
พี่สาวคนนี้ทำงานได้สมกับคำพูดจริงๆ ไม่มีอะไรให้ติ
“ใครส่งข่าวมาหรือ?”
ซูชิงเหอได้ยินเสียงสั่นของโทรศัพท์เช่นกัน นางรีบเงยหน้าขึ้นอย่างระแวงเล็กน้อยแล้วถามเจียงเชอ
“พี่สาวเราไง”
เจียงเชอโยนโทรศัพท์กลับไปที่หัวเตียง แล้วกลับขึ้นมานอนบนเตียงตามเดิม มือสองข้างประสานกันไว้หลังหัว จ้องมองเพดานพร้อมรอยยิ้ม “มีข่าวดีอยากฟังไหม?”
ซูชิงเหอกะพริบตาสองสามครั้ง “ข่าวดีอะไร? เป็นเพราะ……ตาของฉันหายได้แล้วใช่ไหม?”
ปฏิกิริยานางไวพอสมควร
เจียงเชอยื่นมือขึ้นดีดนิ้ว “เก่งมาก”
“พรุ่งนี้เช้าเราจะไปหาหัวหน้าหมอหูที่โรงพยาบาล ตรวจร่างกายอย่างละเอียดก่อน ดูว่าร่างกายเธอผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำของการผ่าตัดหรือเปล่า”
“ถ้าผลตรวจทุกอย่างราบรื่น พรุ่งนี้บ่ายก็ทำการผ่าตัดได้เลย”
“พูดง่ายๆ ก็คือ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกไม่กี่วันเธอก็จะได้เห็นว่าฉันเป็นคนยังไงแล้ว”
ได้ยินดังนั้น ร่างกายของซูชิงเหอก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ
จากนั้นนางก็ตื่นเต้นจนลุกขึ้นนั่งจากในผ้าห่มทั้งตัว “จริงเหรอ?!”
“เร็วจัง?” เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อยเพราะตื่นเต้นเกินไป
เจียงเชอเห็นนางดีใจขนาดนี้ ก็ยิ่งรู้สึกว่าการตัดสินใจของตัวเองถูกต้องมาก รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งสดใสขึ้นอีก