(บทนี้ผ่านการปรับปรุงแก้ไขแล้ว)
พูดถึงตรงนี้ เจียงเชอก็อดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้ "พูดตามตรงนะ ฉันว่าสุภาพสตรีอย่างเธอเก่งกว่าฉันอีก ถ้าฉันต้องเจอครอบครัวแบบเธอ ฉันคงเรียนมัธยมไม่จบ"
ซูชิงเหอนั่งฟังนิ่ง ๆ จมูกเริ่มจี๊ดขึ้นมา น้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง
แต่น้ำตาครั้งนี้ไม่เหมือนกับตอนที่ร้องไห้ในบ้านหลังเก่า
น้ำตาเมื่อตอนนั้นคือความน้อยเนื้อต่ำใจ อัดอั้น
ส่วนน้ำตาตอนนี้เป็นเพราะมีคนมองเห็น มีคนเข้าใจ
ความรู้สึกนี้มันแปลกใหม่เกินไป แปลกใหม่จนสมองของเธอต้องใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะประมวลผลได้—
ปรากฏว่าในโลกนี้มีคนที่ไม่รู้สึกสงสารเธอจริง ๆ
"แล้วที่เธอบอกว่าฉันสงสารเธอน่ะเหรอ?" เจียงเชอปล่อยมือจากไหล่เธอ เอานิ้วโป้งเช็ดน้ำตาที่หอมุมตาเธอออก พูดด้วยน้ำเสียงที่ทำเป็นสบาย ๆ "เธอไม่มองหน้ากระจกบ้างเลยเหรอว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง ผู้ชายทั้งโรงเรียนยืนต่อคิวอยากจีบเธอ ฉันจะสงสารเธอเหรอ? ฉันอิจฉาเธอมากกว่า"
ปะ—
ซูชิงเหอถูกทำให้หัวเราะออกมา
เธอยกหลังมือเช็ดตา "อย่าพูดไร้สาระนะ ฉันไม่เห็นมีใครจีบเลย"
ถึงเสียงพูดจะยังมีเสียงติดจมูกอยู่บ้าง แต่น้ำเสียงชัดเจนว่าผ่อนคลายลงกว่าเมื่อครู่มาก
เจียงเชอมองเธอที่เปลี่ยนจากร้องไห้เป็นยิ้มได้แล้ว ความตึงเครียดในใจก็พลอยผ่อนคลายลงตาม