ซูชิงเหอเพิ่งกินข้าวเสร็จ รู้สึกขี้เกียจขึ้นมา ร่างกายอ่อนระทวยหดตัวลงไปในผ้าห่ม "ไม่อยากขยับตัว ขาเมื่อย~"
"ขาเมื่อยก็ต้องเดิน"
เจียงเชอยื่นมือดึงผ้าห่มออกโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ ก้มลงวางรองเท้าแตะไว้ข้างเตียงให้เป็นระเบียบ "ฉันประคองเธอ เดินเล่นไปรอบ ๆ ทางเดินแค่นั้นเอง"
ซูชิงเหอสู้แรงเขาไม่ได้ จึงได้แต่ค่อย ๆ เลื้อยลงจากเตียงอย่างช้า ๆ แล้วเกาะแขนเจียงเชอออกไปข้างนอก
ทั้งคู่เดินออกจากห้องพักผู้ป่วยอย่างช้า ๆ
ตอนเที่ยงบนชั้นห้องพักผู้ป่วยวีไอพี ทางเดินมีคนเยอะขึ้นมากมาย ส่วนใหญ่เป็นญาติที่เอาอาหารมาให้กับคนไข้ที่เข็นขาหยั่งออกมาเดินเล่น
เจียงเชอคอยปกป้องซูชิงเหออย่างระมัดระวัง ใช้ร่างกายช่วยบังคนที่เดินผ่านไปมา เพื่อไม่ให้เธอถูกชน
"อาอ๋าว"
เดินไปได้สักพัก ซูชิงเหอก็เรียกเจียงเชอขึ้นมาทันที
"เป็นอะไร? เหนื่อยแล้วเหรอ?" เจียงเชอหยุดฝีเท้า หันข้างมองเธอ
"เปล่า"
ซูชิงเหอส่ายหน้า มือที่เกาะอยู่เพิ่มแรงขึ้นเล็กน้อย แล้วถามอย่างระมัดระวัง "ช่วงนี้ที่โรงเรียน...เป็นยังไงบ้างเหรอ?"
"คือฉันหมายถึง มีเรื่องสนุก ๆ อะไรเกิดขึ้นไหม? เล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?"
จริง ๆ เธออยากถามมากกว่าว่ามีผู้หญิงคนไหนตาถั่วอีกที่เข้าไปใกล้เขา แต่พอคำพูดจะออกจากปากก็กลืนกลับลงไป
คอยแต่จะกังวลไปเองแบบนี้เดี๋ยวมันก็ดูเหมือนตัวเองใจแคบเกินไป จะทำให้เจียงเชอมีความรู้สึกไม่ดีต่อเธอได้
ถึงซูชิงเหอจะพยายามปกปิดความตั้งใจจริงของตัวเองสุดความสามารถแล้ว แต่เจียงเชอกลับยังฟังออกจากน้ำเสียงของเธอว่ามีการหยั่งเชิงอยู่บ้าง และก็เข้าใจว่าสิ่งที่เธออยากรู้จริง ๆ คืออะไร