เจียงเชอได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่คิดว่าซูชิงเหอเด็กคนนี้จะคิดแบบนี้ได้
พอรู้ตัว เขาก็อดขำไม่ได้ ยื่นมือไปสะกิดหัวซูชิงเหอเบา ๆ : “อายุน้อย ๆ ไม่เรียนดี ๆ เอาแต่คิดเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ อยู่นี่”
ซูชิงเหอไม่ยอมรับ พับปากน้อย ๆ : “ใครอายุน้อยกัน ฉันโตแล้วนะ! เกือบ 19 แล้วด้วย!”
“แต่เธอก็ยังเป็นเด็กม.ปลายอยู่ดี เธอเป็นนักเรียน ก็ต้องเก็บความคิดที่ไม่ดีพวกนั้นไว้ก่อน เข้าใจไหม?”
หลังจากดุซูชิงเหอเสร็จ เจียงเชอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเปลี่ยนกลยุทธ์ถามต่อ : “ดูท่าเธอ อยากได้ของขวัญมากสินะ?”
“ก็เฉย ๆ นะ ไม่อยากได้เท่าไหร่หรอก”
ซูชิงเหอหันหน้าหนีอย่างถือตัว ทำเป็นไม่สนใจ แต่ข้างในใจแทบอยากได้จะแย่
ขอแค่เป็นของที่เจียงเชอให้ แม้แต่ก้อนหินก้อนเดียวเธอก็ชอบ
ท่าทางถือตัวของสาวน้อยตกอยู่ในสายตาเจียงเชอหมด เขาแทบไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเด็กคนนี้พูดอย่างแต่ใจไม่คิดอย่างแน่นอน
เขาเลยยืดเสียง “โอ้” ออกไป : “งั้นเหรอ ถ้างั้นของขวัญนี้ฉันควรให้ใครดีล่ะ?”
พูดไปก็ล้วงออกมาจากกระเป๋าอีกข้างหนึ่ง เอากล่องกำมะหยี่ทรงยาวออกมา แล้ว “แปะ” หนึ่งเปิดออก
ซูชิงเหอได้ยินเสียงเปิดกล่อง ในที่สุดก็ทนไม่ไหว หันหัวกลับมาดู อยากรู้เหลือเกินว่ากล่องนั้นมีอะไร