เจียงเชอคิดว่าเขาคงคิดไปเองมากเกินไป เขารวบรวมสติแล้วยื่นมือออกไป ตบหัวน้อยๆ ของเธออย่างช่วยไม่ได้
“คิดอะไรอยู่? ฉันไม่ได้ตั้งใจจะสนใจเธออยู่แล้ว คนแบบนี้ ฉันมองแค่ครั้งเดียวก็รู้สึกสกปรกแล้ว”
เขาดึงมือของซูชิงเหอออกจากใบหน้าตัวเอง แล้วจับไว้ในมืออีกครั้ง สีหน้าจริงจังและเคร่งขรึมให้สัญญาว่า “ฉันเจียงเชอไม่เคยเป็นคนที่พูดแล้วกลับคำ ตั้งแต่ฉันสัญญากับเธอไว้ว่าหลังสอบเสร็จจะคบกันเป็นแฟน ฉันจะไม่มีวันผิดสัญญาแน่นอน”
ซูชิงเหอรู้สึกงงกับคำสาบานที่มาฉับพลันของเจียงเชอ เธออ้าปากเล็กน้อยนิ่งไปสองสามวินาที ในขณะเดียวกันความโกรธในใจก็ค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับคำพูดนี้
“งั้นก็ยังพอรับได้”
เธอส่งเสียงหึอย่างเย็นชา ใบหน้าแดงเล็กน้อย แล้วเปลี่ยนเรื่องพูดว่า “เรากลับไปห้องพักผู้ป่วยกันเถอะ ฉันเหนื่อยนิดหน่อย”
“ได้ กลับไปพักผ่อนเถอะ”
เจียงเชอเห็นซูชิงเหอกลับมาเป็นปกติ ก็ยิ่งคิดว่าความรู้สึกแปลกๆ ที่เขาสัมผัสได้เมื่อกี้เป็นแค่คิดไปเอง นี่มันก็แค่เด็กสาวขี้หึงธรรมดาๆ นี่นา
ไม่นาน เขาก็พยุงซูชิงเหอกลับไปที่ห้องพักผู้ป่วย ช่วยเธอถอดรองเท้า แล้วจัดเธอกลับเข้าไปในผ้าห่มอีกครั้ง
“นอนหลับให้สบายนะ ฉันต้องกลับไปเรียนที่โรงเรียนแล้ว”
เจียงเชอช่วยเธอจัดมุมผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนออกไปก็อดไม่ได้ที่จะลูบหัวที่นุ่มฟูของเธออย่างหมกมุ่น “หลังจากเลิกเรียนคืนนี้ฉันจะมาหาเธออีก”
“อื้ม งั้นเธอเดินทางปลอดภัยนะ”
ซูชิงเหอเขินอายเล็กน้อย หดหน้าเข้าไปในผ้าห่ม แล้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย
ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงปิดประตูดังขึ้น