ซูชิงเหอกลัวจั๊กจี้อยู่เป็นประจำ ถึงขั้นหัวเราะคิกคักไม่หยุด ตัวก็ดิ้นไปดิ้นมาในผ้าห่มราวกับหนอน แต่ยังดีที่ทำตัวเรียบร้อยขึ้นมาหน่อย
หลังจากเล่นกันอยู่พักใหญ่ อาการเย็นที่เท้าของซูชิงเหอก็ดีขึ้น เธอจึงย้ายหัวกลับไปซบไหล่เจียงเชอเช่นเดิม
"เอาล่ะ เอาล่ะ อย่ามาแกล้งฉันอีกเลย รีบอ่านหนังสือเถอะ"
เจียงเชอก็เก็บอาการขี้เล่นกลับมา หยิบปากกาขึ้นมาเริ่มทำโจทย์อีกครั้ง
พอเห็นโจทย์เต็มหัวไปหมด ความคิดที่เพิ่งนึกออกเมื่อกี้ก็พลันหายวับไปกับตา ทำให้เขาปวดหัวขึ้นมาทันที
ซูชิงเหอได้ยินเสียงเจียงเชอ "ฮึบ" เธอจึงถามด้วยความอยากรู้: "เป็นอะไรไปหรือเปล่า? เจอโจทย์ยากเหรอ?"
"อือ โจทย์ปราบเซียนข้อนี้มันยากหน่อย ฉันคิดไม่ออกเลย"
"อ่านให้ฉันฟังสิ"
ซูชิงเหอปรับท่านอนให้สบายขึ้น แล้วเอาหัวไปหนุนขาเจียงเชอ อยู่ในท่าที่ผ่อนคลายสุด ๆ
"กำหนดให้ฟังก์ชัน f(x) เท่ากับ e กำลัง x ลบด้วย ax..."
เจียงเชออดใจไม่ไหว เอื้อมมือไปลูบแก้มน้อย ๆ ของซูชิงเหอ พลางอ่านโจทย์ไปด้วย
ซูชิงเหอหลับตาฟังโจทย์ นิ้วเผลอไปขยุ้มเชือกเสื้อฮู้ดของเจียงเชอเล่น
ผ่านไปไม่ถึงครึ่งนาที
"น่าจะต้องแยกกรณีคิดนะ? ค่าของ a มีสองกรณีคือ 0 ถึง 1 กับมากกว่า 1" เธอพูดขึ้นมาเฉย ๆ
เจียงเชองงไปชั่วขณะ ก้มลงดูเฉลย
ที่ไหนได้ ต้องแยกกรณีคิดจริง ๆ ด้วย
"เธอเป็นสมองคนหรือคอมพิวเตอร์กันแน่เนี่ย?"
เจียงเชออดหมั่นไส้ไม่ได้ ลงไปหยิกแก้มเธอเบา ๆ "ฉันยังคิดไม่ออกเลย"