(บทนี้ผ่านการแก้ไขและปรับปรุงแล้ว)
ซูชิงเหอกัดริมฝีปากเบาๆ แล้วยิ้มน้อยๆ อย่างว่านอนสอนง่าย
เธอประเมินตำแหน่งของเจียงเชอจากเสียง แล้วค่อยๆ เลื่อนผ้าห่มออก ถัดมา ขาสองข้างที่ขาวเนียนก็โผล่ออกมาจากใต้ผ้าห่ม
ตอนนี้เจียงเชอนั่งหันหลังให้เธอ กำลังขบข้อสอบอนุพันธ์ข้อใหญ่สุดหิน ไม่ได้สังเกตเสียงด้านหลังเลยแม้แต่น้อย
ซูชิงเหอไม่ได้ใส่รองเท้าแตะ พื้นโรงพยาบาลปูด้วยวัสดุพิเศษ ไม่ได้เย็นมากนัก แต่การเหยียบเท้าเปล่าลงไปก็ยังรู้สึกเย็นๆ อยู่ดี
เธอเหมือนแมวตัวน้อยที่เตรียมล่าเหยื่อ อาศัยการได้ยินเพียงอย่างเดียวในการหาทิศทาง
และเสียงปลายปากกาเสียดสีกับกระดาษ คือเข็มทิศที่ดีที่สุดของเธอ
หนึ่งก้าว สองก้าว
เสียงเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ
ซูชิงเหอค่อยๆ กลั้นหายใจ มือทั้งสองข้างค่อยๆ คลำไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะชนอะไรแล้วส่งเสียง
แค่ขยับไปอีกนิดเดียว ก็จะได้กอดแผ่นหลังอบอุ่นนั้นแล้ว
อาฉีไม่มีทางคิดแน่นอนว่า "คนตาบอด" อย่างเธอจะโจมตีลับๆ ได้
คิดถึงภาพที่เจียงเชอจะตกใจกับแผนการลอบโจมตีของเธอ ซูชิงเหอก็อดยิ้มกว้างขึ้นไม่ได้
แต่แล้ว ในวินาทีที่ปลายนิ้วของเธอเกือบจะแตะแผ่นหลังของเจียงเชอ
หนุ่มน้อยตรงหน้าก็ขยับตัวขึ้นมาทันใด
เจียงเชอใช้ความพยายามอยู่นานกว่าจะคิดวิธีแก้ข้อนี้ออก นึกจะยกปากกาขึ้นมาคำนวณ แต่จู่ๆ ท้ายทอยก็รู้สึกเย็นวาบผิดปกติ
ความรู้สึกนั้น... จะว่าไงดี เหมือนถูกสัตว์เล็กๆ จ้องเขม็ง