"ฉันให้คนไปสืบมาแล้ว" หลินหว่านหว่านลดเสียงลง พูดอย่างลึกลับ "ซูชิงเหอเข้ารพ.มาสองวันแล้ว"
"เข้ารพ.?"
จางหยางงั้นไปครู่หนึ่ง "เป็นอะไรไป? ตานั้นมันป่วยเหรอ?"
"ไม่รู้รายละเอียด เหมือนว่าจะได้ผ่าตัดอะไรสักอย่าง"
หลินหว่านหว่านส่ายหัว "แต่ประเด็นไม่ใช่เรื่องนั้น ประเด็นคือ เธออยู่โรงพยาบาล"
"โรงพยาบาลเป็นที่ที่มีคนพลุกพล่าน แล้วเจียงเชอก็ต้องไปโรงเรียนด้วย ไม่มีทางอยู่ข้างๆ เธอได้ยี่สิบสี่ชั่วโมง"
พูดถึงตรงนี้ หลินหว่านหว่านหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาก็เริ่มชั่วร้ายขึ้น "นี่มันไม่ใช่โอกาสที่ดีที่สุดของเราเหรอ?"
จางหยางกลอกตาไปมา ดูเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย
"หมายความว่าไง จะให้พวกเราฉวยโอกาสตอนเจียงเชอไม่อยู่ แล้วไปโรงพยาบาลจัดการนาง..."
เขาท่าทำเป็นใช้มือเช็ดคอ
"แกมันสมองหมูเหรอ? ฆ่าซูชิงเหอตายแล้วแกจะเอาใครมาเล่น?"
หลินหว่านหว่านถลึงตาใส่ เขาทำหน้านึกไม่ออกว่ามองคนโง่อย่างไร "แล้วแกคิดว่าคดีฆ่าคนมันเบาๆ เหรอไง? แกอย่าอยากเข้าไปนั่งเย็บจักรในคุกแล้วลากฉันลงไปด้วย!"
"เฮ้ย งั้นแกแน่นอนอยากรทำอะไรกันแน่?" จางหยางเริ่มหงุดหงิด หน้าตาบึ้งตึงถามออกไปอย่างไม่พอใจ
"ก็แค่ทำการวางแผน"
หลินหว่านหว่านหายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองว่าอย่าไปถือสากับคนโง่นี้ พออารมณ์สงบลงได้นิดหน่อยก็พูดต่อ