หวังข่ายพูดมาถึงตรงนี้ ก็หัวเราะอย่างอดรนทนไม่ได้ว่า "เมื่อคืนจางหยางมีโพสต์หนึ่งโดนคนไปด่าเข้า"
มีพี่คนหนึ่งไปคอมเมนต์ใต้โพสต์เขาว่า: 'แกเปิดมินิสักกี่ตัวในหนึ่งวันเนี่ย เอะอะก็มาถมหน้าฟีด เดี๋ยวสิ แกเป็นแฟนคลับส่วนตัวของเจียงเชอหรือไง? เรื่องส่วนตัวของเจียงเชอเกี่ยวอะไรกับแก เอาแต่จ้องชีวิตส่วนตัวคนอื่นไม่ปล่อย ป่วยก็ไปหาหมอรักษาได้แล้ว!'
"แล้วข้างล่างก็มีคนต่อคิวเข้าไปด่ามันอีก เกือบจะขำตายอยู่แล้ว ใครที่ดูแล้วยังเก็บหน้ายิ้มไว้ได้นี่เข้าข่ายโรคซึมเศร้าชัวร์"
เจียงเชอฟังจบ มุมปากก็อดกระตุกไม่ได้
จางหยางนี่เป็นสุดยอดจริง ๆ นะเนี่ย ใส่หมวกเขียวให้ตัวเองอย่างเมามันขนาดนี้ ก็เก่งกาจไร้เทียมทานจริง ๆ
"แล้วตอนนี้สรุปได้ว่า ทุกคนรู้แล้วว่านี่เป็นข่าวลือ แต่ก็อดอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ใช่ป่ะ?" เจียงเชอสรุป
"ใช่ ประมาณนั้นแหละ"
หวังข่ายพยักหน้า "ก็หลินหว่านหว่านเป็นดาวเด่นห้องเรา แล้วตัวนายเองก็เป็นคนมีชื่อเสียง แถมยังมีซูชิงเหออีก เรื่องสามเส้าสามมุมความรักแค้นนี้ ผู้คนค่อนข้างสนใจกันมาก"
"เอ่อ... ก็แค่คนว่าง ๆ หาเรื่องสนุก ๆ ทำนั่นแหละ"
เจียงเชอทำหน้าหงุดหงิดพลางกลอกตา กลายเป็นว่าเขากลายเป็นหัวข้อสนทนายามว่างของนักเรียนทั้งโรงเรียนซะแล้วสิ
"พี่เชอ แล้วเราจะทำยังไงตอนนี้ล่ะ?" หวังข่ายถาม "ให้ผมไปจัดการบนเว็บบอร์ดอีกทีมั้ย กดกระแสพวกนี้ลงไป? ถึงแม้จริง ๆ แล้วมันก็ไม่ได้ปั่นป่วนอะไรใหญ่โตก็เถอะ"