"อื้ม เห็นเงา ๆ อยู่นิดหน่อย"
ซูชิงเหอพยักหน้าแรง ๆ อย่างอดไม่ได้ มุมปากของเธอแทบจะควบคุมไม่อยู่ อยากจะร้องไห้ก็อยากจะหัวเราะ
"เอาน่า ๆ อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป"
หัวหน้าหมอหูที่อยู่ข้าง ๆ วางผ้าพันแผลลงบนถาด แล้วขัดจังหวะสองคนนั้น "เพิ่งแกะผ้าพันแผลออก ดวงตายังไม่ชินกับแสงแรง ๆ อย่าแง้มไว้นานล่ะ"
พูดจบ หัวหน้าหมอหูก็หยิบน้ำยาหยอดตาขึ้นมาขวดหนึ่ง ให้ซูชิงเหอเงยหน้าขึ้น
"ช่วงนี้เปลี่ยนยาเสร็จ ต้องพันตาใหม่ด้วยนะ กว่าจะฟื้นฟูสายตาได้เต็มที่ ยังไงก็ต้องประคบประหงมอีกสามห้าวัน"
ได้ยินแบบนั้น ซูชิงเหอก็อดรู้สึกผิดหวังที่หลุบตาลงไม่ได้ แต่ก็ยังให้ความร่วมมืออย่างว่านอนสอนง่าย
น้ำยาหยอดตาเย็นเฉียบหยดลงไปในดวงตา ตอนแรกมีความรู้สึกแสบจนทนไม่ไหว แต่พอผ่านช่วงนั้นไปก็เหลือเพียงความรู้สึกเย็น ๆ ชุ่มฉ่ำ สบายมากทีเดียว
ซูชิงเหออดหดคอไม่ได้ จากนั้นก็สัมผัสได้ว่าดวงตาของตัวเองถูกพันด้วยผ้าพันแผลอีกครั้ง ตกสู่ความมืดมิดที่ไม่มีที่สิ้นสุดอีกครา
เมื่อเผชิญกับความมืด เธอรู้สึกตื่นตระหนกโดยไม่รู้ตัว เจียงเชอสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอได้ทันเวลา ยื่นแขนออกไปดึงหัวของเธอให้ซบลงในอ้อมแขนของเขาอย่างเบามือ ขณะเดียวกันก็ใช้ฝ่ามือลูบหัวเธอเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม
มีเจียงเชออยู่ข้าง ๆ ซูชิงเหอก็เอาชนะความกลัวในใจได้ในไม่ช้า มุมปากที่ตึงเครียดตลอดเวลาในที่สุดก็เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย
ตอนนี้แค่ต้องรออีกไม่กี่วันอย่างอดทน เธอก็จะได้เห็นเขาอย่างชัดเจนสักที
ซูชิงเหอซบอยู่ในอ้อมกอดของเจียงเชอ สูดดมกลิ่นบนตัวเขา แววตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อย