เวลาผ่านไปถึงหกโมงสี่สิบนาที ยามค่ำคืนอันมืดมิดเริ่มมีแสงสว่างค่อยๆ ปรากฏขึ้น
ตอนนี้เจียงเชอพักผ่อนได้พอสมควรแล้ว เขาดันตัวขึ้นจากพื้นหญ้า เดินไปหาหลิวเจิ้นกั๋วเพื่อบอกลา
"ลุงหลิว วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ ผมยังต้องไปโรงเรียนอีก"
"ได้ วันนี้พอแค่นี้ ไปได้เลย"
หลิวเจิ้นกั๋วพยักหน้า แล้วปั่นจักรยานขึ้นคร่อม ก่อนไปไม่ลืมกำชับเขา: "พรุ่งนี้เช้าอย่ามาสายล่ะ ถ้ากล้ามาสายแม้แต่นาทีเดียว ระวังโดนฉันตีเอา"
"ได้เลยครับ รับรองไม่สาย"
เจียงเชอยิ้มแหยๆ มองส่งหลิวเจิ้นกั๋วออกไป แล้วก็หมุนตัววิ่งเหยาะๆ ออกจากลานชุมชน
ตอนนี้ตัวเขามีเหงื่อเต็มไปหมด เสื้อผ้าเหนียวเหนอะติดหลัง รู้สึกเย็นเฉียบและอึดอัดมาก
แต่พูดตามตรง แม้ร่างกายจะทรมาน แต่อารมณ์ของเขาดีจริงๆ
ถึงแม้จะเหนื่อยจนขาสั่น แต่พอคิดว่าได้โควตาพิเศษแล้วจะได้เรียนโรงเรียนเดียวกันกับซูชิงเหอ เขาก็อดที่จะหัวเราะคิกคักในใจไม่ได้
นี่แหละที่เขาว่า เจ็บแต่ก็สุขใจ
กลับถึงบ้าน เจียงเชอรีบเข้าห้องน้ำอาบน้ำอย่างรวดเร็ว
น้ำร้อนสาดลงมาชำระล้างความเหนื่อยล้าและความหนาวเย็นไปจนหมด
อาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนชุดนักเรียนที่แห้งสนิท เจียงเชอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก
ดูเวลา หกโมงห้าสิบห้า เหลืออีกสิบห้านาทีก่อนเข้าแถวตอนเช้า พอให้เขาไปถึงโรงเรียนได้ทันเวลา
แถมยังได้กินข้าวเช้าแบบชิลๆ ระหว่างทางอีกด้วย
เจียงเชอสะพายเป้าก้าวออกจากบ้าน เดินไปโรงเรียน พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูวิดีโอเป็นนิสัย
หน้าจอเพิ่งสว่าง วีแชทก็มีข้อความเด้งเข้ามาหลายข้อความ