ประโยคที่พูดขึ้นมาลอย ๆ โดยไม่มีหัวไม่มีหาง
แต่เจียงเชอกลับเข้าใจทันที
เขาไม่ทำเป็นโง่ และก็ไม่จำเป็นต้องทำเป็นโง่ "อืม"
เจียงเชอพยักหน้า ยอมรับตรง ๆ "พี่สาวผมเล่าให้ฟังแล้ว"
"ฉันก็คิดอยู่ว่าเป็นแบบนั้น"
หลิวเจิ้นกั๋วไม่ได้โกรธอะไร แถมยังหัวเราะเบา ๆ "เด็กสาวตระกูลไป๋หน้าตาคมดูเป็นคนใจเย็น แต่จริง ๆ แล้วก็เป็นเด็กที่เก็บความลับไม่อยู่เหมือนกัน"
ตอนนี้เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และหันมองไปทางเจียงเชอ
ชั่วขณะนั้น เจียงเชอสัมผัสได้ชัดเจนว่าความอบอุ่นแบบลุงบ้านใกล้เรือนเคียงบนตัวหลิวเจิ้นกั๋วหายไปบางส่วน
ที่เข้ามาแทนที่คือสายตาที่จับจ้องประเมินของคนที่อยู่ในตำแหน่งสูงมานาน
แม้จะไม่ถึงขั้นรุนแรง แต่ก็ยังทำให้เจียงเชอรู้สึกกดดันอยู่บ้าง
"แล้วไอ้หนูนี่ไม่ตื่นเต้นเลยเหรอ?"
หลิวเจิ้นกั๋วถามอย่างสนใจ "รู้แล้วว่าฉันเป็นใคร ยังกล้ามาทำหน้าตายิ้ม ๆ กับฉันได้อีกนะ?"
ถ้าเป็นเด็กหนุ่มทั่วไป แม้แต่พวกไอ้หนุ่มรวย ๆ ที่มีฐานะทางบ้าน ก็พอรู้ตัวตนของเขาเข้า พวกนั้นจะต้องทำตัวเรียบร้อย หรือไม่ก็เกร็งจนมือไม้ไม่รู้จะวางตรงไหน
แต่ไอ้หนูคนนี้ ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ นอกจากตอนเห็นรถแล้วจะแปลกใจอยู่แวบหนึ่ง ยังไงก็ทำตัวเหมือนเด็กโง่ ๆ ยิ้มแฮ ๆ อยู่ตลอด
"ตื่นเต้นเหรอ?"
เจียงเชอกางมือออก สีหน้าสบาย ๆ "คุณจะมียศฐานะสูงแค่ไหนก็ช่างเถอะ ตอนนี้เราเป็นแค่เพื่อนบ้านในหมู่บ้านเดียวกันไม่ใช่เหรอ?"
"แล้วอีกอย่าง ผมก็แค่ประชาชนธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ไม่ได้ทำผิดกฎหมาย ไม่ได้ทำเรื่องที่รู้สึกผิดกับใคร จะต้องไปกลัวคุณทำไม?"